Dag 3 Rocroi- Chateau-Porcien 71 km

Vroeger (misschien nu ook nog trouwens) was er een strip met de avonturen van Quick en Flupke. Twee Belgische vrienden die doldwaze avonturen beleefden waarvan er een (ik dacht Flupke) niet al te snugger was.

Vandaag voelde ik me ook Flupke. Ik ben vanochtend om 8.30 uur vol goede moed en droog vertrokken vanuit de mooie gite in Rocroi (na met wandelaar Geert ontbeten te hebben) en wilde vandaag eigenlijk naar Bazancourt fietsen, twintig kilometer verder dan waar ik nu ben.

De benen waren prima en mijn derriere die de afgelopen dagen toch wel protesteerde, was ook in orde toen ik op de fiets stapte. Gaas gaeve (gas geven) dus.

Nou is dat in dit heuvelachtige landschap (ca 1000 hoogtemeters vandaag) relatief, maar toch, de eerste kilometers vlogen zeer voorspoedig onder de wielen vandaan. Na ongeveer 20 km moest ik voor het eerst op een weg die niet verhard was. Ondanks enkele wegomleidingen (gewoon negeren) en wat gehannes met hekwerken (stonden in de weg) kon ik een paar keer redelijk met de fiets uit de voeten komen op de route die de navigatie voor me had uitgezocht. Nu is het zo dat ik de afgelopen maanden nogal in de weer ben geweest met de route en verschillende keren diverse trajecten heb vastgelegd en veranderd. Meestal verwijderde ik die dan ook weer van de Medion, maar ergens in dat proces heb ik toch een foutje gemaakt.

In ieder geval kwam ik op de alternatieve route voor de wandelaars terecht die door velden en bossen voerde. Bergop en bergaf. Zwaar, modderig en glibberig en met normale straatbanden op de fiets nauwelijks te doen. Langzaam werden de bospaden ook nog smaller en glibberiger en op gegeven moment moest ik het stalen ros verlaten en deze voortduwen. Door diepe geulen met snel stromend water lag de fiets op gegeven moment ca 30 cm in het water. Ik zelf uiteraard ook, want ik liep er naast. Glijdend en zwetend heb ik in totaliteit zo een kilometer of 5 afgelegd. Een alternatief was er niet cq ik kon het niet vinden. Vervolgens heb ik, geheel tegen het advies van de mevrouw van de navigatie, ook nog een afkorting genomen die zo waar nog blubberiger was.
Toen ik eindelijk weer verharde weg zag was ik van onder tot boven smerig. De fiets zag er niet meer uit en kraakte en schuurde van de modder en het zand toen ik er weer op stapte. Maar goed, je bent dankbaar dat je weer normaal vooruit komt. Vervolgens begon het ook nog te regenen. Aah, dat komt goed uit dacht ik, zal de fiets (en ikzelf) wel weer schoonspoelen, maar helaas , het goedje plakte en bleef plakken. Net toen ik me afvroeg hoe ik dat allemaal weer op orde kon krijgen reed ik door een dorpje en jawel: daar stond een oudere Francaise met de hoge drukspuit haar auto schoon te spuiten. Ze schrok een beetje van mijn voorkomen, maar met een vette glimlach en een beetje Frans was ze overtuigd en heeft ze de fiets schoongespoten. Geweldig toch? Vervolgens genietend van zoveel mazzel lachend in de regen weer op de fiets gestapt en verder gestoempt (scrabble woord).
Zelf ben ik bij de eerste de beste beek in het water gaan staan en heb de ergste modder van de benen en de schoenen afgespoeld. Voor mijn gevoel kon ik zo weer naar een bruiloft, maar dat bleek bij aankomst in de gite toch wel anders. Ben nog 2 uur bezig geweest met mezelf en de uitrusting te kuisen….

Door al die bergen, al of niet in de modder, had ik na 70 km weinig puf meer en heb ik in het eerste het beste dorp naar een onderkomen gezocht. Het bleek Chateau-Porcien te zijn, waar ik oorspronkelijk ook had willen overnachten. Door de extra kilometers op dag 1 had ik vandaag verder willen komen, maar het is prima zo. Ik zit in mijn eentje in een gratis gite (3 bedden, 1 douche en toilet, wat wil een pelgrim nog meer) met verwarming en stopcontacten (de verzameling electronica kan weer opgeladen worden). Tevreden, moe en voldaan.

Straks ga ik 100 meter verder in het dorp in het cafe een pelgrimsmaal nuttigen. Ben benieuwd hoe dat smaakt. Misschien kan ik met de wifi ook nog wat foto’s uploaden. Over eten gesproken trouwens: ik heb afscheid genomen van de Afrikaanse bruine bonen van dag 2 :). Ik schreef al dat mijn maag al snel na het nuttigen van deze stevige jongens in opstand kwam. Dat proces heeft zich tot een uur of 4 afgelopen nacht voortgezet. Waarschijnlijk waren ze toen pas uitgeweld….

A bientot!!

Vive la France, dag 2 Namur-Rocroi 110km

Vandaag vertrokken uit Namur met een beetje miezerregen. Bij een Turks bakkertje om de hoek een heerlijk wittebrood gescoord. Vervolgens ben ik langs de Maas op een bankje gaan zitten en heb met mijn tubes pindekaas en jam lekker ontbeten. Ik was misschien 4 km van het hotel in Namur verwijderd. Komt een man (Henk Mulder) de weg overgestoken die ook een schelp op zijn rugzak heeft. We raken aan de praat en ik vraag hem waar hij heeft gelogeerd. Bij de jeugdherberg voor een habbekrats met uitgebreid ontbijt……

Enfin, vol goede moed weer op weg gegaan en ondanks dat de regen met bakken uit de lucht kwam was het een geweldige route langs de Maas (Ravel 1). Na 50km bereikte ik de Franse grens (nog voor 12 uur in de ochtend) en ben ik de Voie Verte opgefietst. Als je het mij vraagt is dit de ultieme fietsersdroom. Geweldig. Ik heb een paar keer kippevel gekregen van de uitzichten die je in de vallei hebt en de ontzettend mooie oude Franse dorpjes waar je door komt. Revin spant wat dat betreft de kroon. Helaas is daar alleen een camping en regende het nog steeds pijpestelen anders was ik er wel blijven slapen….

In Revin richting Rocroi (ook een mooie plaats overigens) verlaat je de Maas en gaat het meteen bergop. Na 100km geen lolletje. De laatste 10 km waren uitgesproken zwaar. Ik heb zelfs mijn toevlucht moeten nemen tot de druivesuiker die mijn zus (dank je Annelies en Fon) me vrijdag heeft gegeven. De pijp was dan ook leeg toen ik om 15.30 in Rocroi aankwam. Gelukkig is er plek in de fantastische gites. Deze is in 2014 geopend op last van de burgemeester die vond dat de pelgrims een goed onderkomen verdienden. Daar kunnen de lokale politici in Nederland nog een voorbeeld aan nemen. Hier bepaalt de burgemeester dat het er moet komen en dan is het zo….

In het huis is ook een kookgelegenheid, dus ik heb een prutje gemaakt. Wilde rijst met bruine bonen en tonijn uit blik. De bonen heb ik gisteren gekocht in een avond winkel in Namur in een Afrikaanse winkel. Waarschijnlijk heb ik ze niet lang genoeg laten wellen, want ze waren nog behoorlijk hard. Ook krijg ik het gevoel dat ze nog nawellen in de maag, want het rommelt behoorlijk. Misschien morgen nog wat extra voorwaartse kracht. Goeie poei die Afrikaanse bruine bonen.

Morgen ga ik op weg naar Reims (weer 107 km), maar ik overweeg toch ernstig om iets minder ver te gaan. Mijn zitvlak protesteerde vandaag net iets te vaak.

Ik zit nu de tekst voor het blog te typen met tegenover mij een andere Nederlandse pelgrim Geert Bruynes die nu 3 weken te voet onderweg is. Hij kwam drijfnat aan om een uur 7 (bit.li/GlnS). Afzien vandaag voor iedereen. Van Geert heb ik nog een aantal tips en overnachtingsadressen gekregen. Hij heeft in het verleden de Camino ook al eens met een ligfiets gedaan.

Brengt mij op het idee om een keer te gaan lopen…….. 🙂
Ps foto’s volgen nog als ik weer internet heb.

Vandaag vertrokken. Niet meer bezig met het uitzoeken van de beste route of het bij elkaar zeumen van de uiitrusting, maar onderweg. Eindelijk…..
Vanochtend waren Petra, Niek, Maud en Mauro, Maurice en Wendy, Wim en Alice en Mike gekomen om me uit te zwaaien. Verder had ik heel veel ‘ succes’ appjes gekregen (en Petra ‘ Sterkte’. Appjes 🙂 ). Afgelopen week werd de site als beste ooit bekeken (inmiddels al 3.000 bezichtigingen) en hebben we nog veel mensen gesproken. Je krijgt dan zo’n ‘ ik vertrek’ gevoel, terwijl ik waarschijnlijk al weer terug ben voordat je het weet. Wel voelde al die belangstelling erg warm. Super. Dat zal me door de moeilijke momenten heen kunnen loodsen.

Het weer was top, niet te warm en een zonnetje. Wel ook een stevige zuidwesten wind, waardoor het gemiddelde over de 136,5km op iets meer dan 18km per uur bleef steken. Geen probleem. Het is ook geen wedstrijd.

Maurice fietste nog mee tot even over de Belgische grens. Kon ik nog even in de windschaduw rijden en nog wat kletsen. In Petit Lanaye is hij omgedraaid. Bedankt Maurice!!!!!

Ik zat toen overigens op een van de Ravel fietspaden, de lange afstandspaden door Belgie. Deze loopt langs de Maas tot in Frankrijk. Vandaag heb ik dan ook veel water gezien. Prachtige route, met alleen in Luik wegomleidingen, waardoor ik uiteindelijk toch nog even verdwaalde.

Enfin, na 113 km kwam ik in Andenne aan, de eindbestemming voor vandaag (tenminste dat dacht ik), maar hoezeer de vriendelijke dame van het Office de Tourisme ook haar best deed, er was geen van de vaste St Jacquesgenootschapleden bereikbaar of aanwezig vandaag. Zelfs de diverse chambres de hotes eigenaren waren volgens mij in de tuin aan het genieten van het weer. Niemand nam de telefoon op. ….

Daar sta je dan met je goed fatsoen. Een beetje pelgrim laat zich echter niet klein krijgen, dus ik ben op de fiets gestapt richting Namur. Onderweg heb ik nog diverse mensen aangesproken om te vragen of zij geen chambres de hotes wisten, maar helaas. Ondertussen begon de derriere pijn te doen, dus in Namur aangekomen heb ik een ouder echtpaar aangesproken, die me vertelden dat het hotel dat op mijn briefje stond nog 17km (in de verkeerde richting) verder lag en vertelden me dat ik beter in het Ibis hotel in het centrum aan kon kloppen. Daar zit ik nu mijn blog bij te werken, in de wetenschap dat het hotel 10% van mijn totale overnachtingsbudget kost. Bwaaaa

Nou ja, ik heb wel de fietskleding kunnen wassen en ben vervolgens fris gedoucht (ook iets waard natuurlijk) nog Namur gaan bezichtigen. Een oude stad met diverse mooie gebouwen. Morgenvroeg op tijd op en proberen tot in Rocroi te komen in plaats van Fumay. In Rocroi heb je een mooi klooster waar pelgrims overnachten. In Fumay (Noordelijk puntje Frankrijk) zou ik op een camping gaan slapen, maar aangezien het waarschijnlijk gaat regenen doe ik dat liever niet. Geen zin om alles kletsnat de volgende dag in te pakken…

Overigens heb ik vandaag diverse mensen ontmoet. Net voor Luik wenste de eerste tegenligger me een ‘bon camino’. Dit is de groet die de Santiago-gangers van de mensen krijgen die hen als zodanig herkennen. Ook veel duimen omhoog van wielrenners die de schelp herkennen.

Net voor Andenne kwam ik de eerste wegwijzer naar Santiago overigens tegen (zie foto boven). Verder nog met een franstalige spanjaard zitten praten die me het eea wist te vertellen over Santiago. Alleen jammer dat ik hem moeilijk kon verstaan. Hier en daar om water gevraagd voor de drinkbus en ook zonder problemen gekregen. Uiteraard ook mooie video’s en een paar foto’s gemaakt. Deze laatste zijn in het begin een beetje mislukt. Teveel op de knopjes zitten duwen. Ik beloof beterschap…

A demain!!!

Een paar weken geleden schreef ik op het blog dat ik naar Vessem zou fietsen om daar mijn pelgrimspaspoort op te halen. Vorige week maandag was het zover.

Zondag 3 april heb ik op de fiets mijn broer in Andel bezocht (stevige rit, 146 km) met volledige bepakking. Voor het eerst de tent opgezet en er in geslapen. Het was wennen….. en niet alleen vanwege de regen, maar vooral ook omdat de tent, hoewel 2 persoons, klein is. Het gaat allemaal maar net. Het meest miste ik toch een normaal kussen. Slapen op een dry bag waarin de kleren zitten is gewoon minder comfortabel dan een donzen kussen.

Enfin, s’ochtends alles (nat) ingepakt en gaan fietsen naar Vessem. Na 30 km deed mijn achterste al zeer, maar na dik 50 km kwam ik dan toch in Vessem aan. Aldaar hartelijk ontvangen door Arie en Johan die ieder de camino diverse malen hebben gelopen. Uiteraard heb ik even een kop koffie gedronken en nog een tijdje zitten kletsen, onder andere met Geert, die die dag vanuit Tilburg gestart was met zijn tocht en in Vessem de eerste tussenstop maakt. Al pratend kwamen we tot de ontdekking dat we ongeveer gelijktijdig Santiago zullen bereiken. Respect voor de wandelaars!!!

Uiteraard ook het pelimspaspoort gekocht, waarin ruimte is voor ca 50 stempels. op de foto is de voorzijde van het paspoort te zien met een afbeelding van de route van de laatste 800 km.

Mijn eigen route door Frankrijk heb ik afgelopen weken eerst helemaal uitgetekend op een detailkaart en vervolgens op de fietsnavigatie (via gpsies.com) in detail uitgezet. Vervolgens heb ik deze bestanden naar gpx formaat geconverteerd en in het geheugen van de fietsnavigatie gezet. Ik hoop dat dit straks allemaal goed gaat, want zonder navigatie is het allemaal een stuk lastiger.

Uiteraard heb ik veel gefietst de afgelopen weken.De ene keer met de wind mee en de zon op het hoofd (heerlijk), en de andere keer met windkracht 3-4 tegen en  striemende regenbuien. Dat is een wereld van verschil; In het ene geval fiets je de 100 km met gemak, in het andere geval ben je leeg na zo’n tocht. Toch voelt het iedere keer voldaan. Ontmoetingen heb je aan de lopende band. Zoals die ene keer ergens op een binnenweg in de Kempen. Er kwam een motorrijder naast me rijden die de schelp achter op de fiets had gezien. Hij heeft een tijdje naast me gereden en vertelde dat hij de tocht op de motor heeft gemaakt. Ook hij vertelde enthousiast over zijn ervaringen.

Het gaat er nu langzaam op aan. Nog een weekje of 5. ik gebruik die tijd om nog een aantal aanpassingen aan mijn fiets te doen (recentelijk is de ketting omderweg twee keer gebroken) en mijn uitrusting verder te completeren.

‘Hoe zit het met jouw fietstocht? Ga je nog wel? Ik heb al zolang geen berichten meer gelezen’ was de terechte vraag die ik afgelopen zondag van Lilian (dank je 🙂 ) kreeg. Het is inderdaad al een aantal weken stil aan het blogfront.

Niet omdat ik niet wil gaan, integendeel zelfs; in de derde week van mei vertrek ik, ijs en weder dienende, maar wel omdat ik vanwege twee skivakanties en enkele beslommeringen met andere zaken bezig ben geweest.

Ook heb ik de uitrusting zo ongeveer compleet, weet ik welke route ik ga fietsen en ben ik met nog uitsluitend enkele kleine aanpassingen aan de fiets bezig. Eigenlijk moet er nu alleen nog een ander stuur op. Ik heb dus ook niet veel nieuws meer te melden. Ik lees eigenlijk ook weinig meer over de tocht onder het motto: ik zie het wel, ‘verrassing’ en ‘laat het maar gebeuren’…….

Verder heb ik geen echt lange afstanden meer gefietst. Ik heb wel nog een paar tochtjes van 60 km gemaakt, maar het was vaak nat en koud, waardoor ik meer op de rollenbank heb getraind dan me lief is.Comfortabel in de keuken (daar hebben we de meeste ruimte voor dat ding) en ondertussen naar Uitzending Gemist kijken. Wel probeer ik zoveel mogelijk iedere dag iets met de fiets te doen, al is het maar naar het werk fietsen. Alle kleine beetjes helpen tenslotte.

Een dezer dagen fiets ik ca 90 km naar Vessem (pelgrimshoeve Kafarnaum) om het zogenaamde Credencial del Peregrino op te halen. Dit ‘pelgrimspaspoort’ laat je voorzien van stempels tijdens je tocht. Meest gebruikelijk is om een stempel te vragen als je gaat overnachten: bij een refugio, een kerk, in een hotel of op een camping. Je kunt ook een stempel vragen bij een bar, de VVV of zelfs bij de lokale bakker.

Daarnaast dient het pelgrimspaspoort om in herbergen te kunnen laten zien dat je een serieuze pelgrim bent. Je verkrijgt daarmee toegang, als er plek is. De meeste pelgrims laten in Santiago de Compostela een getuigschrift opstellen door het Spaanse genootschap. Hiervoor is het nodig  dat je van de laatste 100 kilometer te voet of 200 kilometer met de fiets iedere dag ten minste twee stempels hebt opgehaald.

Nou heb ik sinds de kleuterschool weinig meer met stempels, dus ik weet niet of ik me wel aan deze frequentie ga houden. Het gaat mij ook niet om het diploma, maar om de reis. Ik heb gelezen dat diverse reisorganisaties in Spanje hier anders over denken. Deze brengen hele reisgezelschappen (meest Amerikanen naar het schijnt) die thuis willen vertellen dat ze de tocht gelopen of gefietst hebben, vaak van het dal van berg A naar de top van berg A. Met de bus wel te verstaan. Daar halen deze ‘pelgrims’ ergens een stempel, lopen of fietsen dan (liefst zonder bepakking, die gaat weer in de bus) naar beneden, waarna het ritueel zich herhaalt. Het schijnt zo te zijn dat ook de taxichauffeurs op de route het erg druk hebben. Met pelgrimeren heeft dat niets te maken, maar mooie stempels dat ze hebben…..

Ik zal wel zien hoe het loopt. Ook over mijn jacht op de stempeltrofeeën zal ik jullie tijdens de tocht informeren. Wordt het toch nog druk op het blog 😉 .

Op 24 januari 2016 de derde training van meer dan 100km gereden. Om precies te zijn 113,2 km.

Buienradar zat er weer behoorlijk naast; het zou 8 graden met bewolking en af en toe zon worden. Lekker fietsweer dus voor iemand uit de lage landen. Helaas voor mij: tussen Sittard en Susteren begon het te regenen en gedurende zo’n 50 km was het nat. De temperatuur zakte tot 6 graden. Gelukkig heb ik goede kleding, maar op gegeven moment werden mijn tenen wel heel erg koud, ondanks een extra paar sokken in de Sealskinz.

Ook mijn handen waren na een korte eetpauze koud. Dan maar het tempo wat opvoeren, zodat ik uiteindelijk de rit in een gemiddelde van 26km p/u heb afgelegd. Veel te snel uiteraard met zoveel bepakking (ik heb inmiddels ook de voordragers met AGU tassen gemonteerd, deze had ik gevuld met spulletjes uitgetest), zodat ik de rest van de dag regelmatig in slaap ben gevallen (sorry schoonmoeder!).

Ook heb ik afgelopen zaterdag de fiets weer wat veranderd. Ik heb nu brede en lange spatborden gemonteerd, zodat het water ook goed wordt afgevoerd. De voorbije weken heb ik nieuwe fietstassen voor de bagagedrager uitgeprobeerd; via de ANWB winkel heb ik waterdichte koerierstassen van HN&I (€20,- per stuk) gekocht, voor welke ik een plaatje van watervast verlijmde multiplex heb gezaagd, dat aan de bagagedrager gehangen kan worden. Werkt prima. Zo heb je een fietstas bij je die ook gebruikt kan worden voor wandeltochten. Inhoud: bruto 35 liter per stuk, maar bruikbaar is ca 20 liter. Supertassen in combinatie met de eveneens via de ANWB webwinkel gekochte drybags.

Verder heb ik wat geëxperimenteerd met sloten. De onbreekbare (?) ketting met discusslot laat ik gezien het gewicht (>1kg) thuis. In plaats daarvan zal ik een universeel kabelslot meenemen alsmede een fietsalarm (120db) en een 5 meter lange lichtgewicht kabel, welke ik naar de tent toe wil leiden. Gewicht samen 400 gram.

Tevens heb ik via GPSies een route (GPX formaat) gemaakt (een fluitje van een cent) en uitgetest hoe de Medion fietsnavigatie functioneert als je zelf een route invoert, in plaats van het apparaat een route te laten plannen. Het werkte goed! Inmiddels heb ik de hele route compleet. Alweer iets om van het lijstje af te strepen…

Ook de twee in de Medion geplaatste duracell oplaadbare batterijen (2450 mah) houden het gemakkelijk de hele rit vol. 1 reserve setje is dus genoeg. Scheelt weer gewicht.

De fiets moet ik nu nog voorzien van een voorderailleur (XTR MD960, gekocht via marktplaats) zodat ik de triple kan gebruiken. In Nederland mis je die niet, maar richting bergen zal dat wel anders worden. Verder wil ik nog een ander stuur monteren. Het inklapbare stuur heeft toch de nodige nadelen. Is af en toe instabiel en maakt de zithouding wel heel erg lang.

Het allerbelangrijkste is evenwel dat ik merk dat ik de afstand goed aankan. Ik herstel redelijk snel, heb daags na de rit geen spierpijn of andere kwaaltjes en ook het zitvlak houdt zich prima, maar dat zal uiteraard ook aan de van Rob gekregen comfortabele fietsbroek van Stamicarbon liggen! Hopelijk blijft dat ook zo als ik meerdere dagen achter elkaar van deze ritten ga maken.

Met een één-pits gasbrandertje en twee pannetjes (ze lijken op de foto nog groot, maar in werkelijkheid is het net groot genoeg voor 2 personen), is het natuurlijk aanpassen. Onderstaand mijn uitrusting, die ingeklapt en in elkaar geschoven (zoals de russische matroesjka’s) slechts heel weinig ruimte innemen. Gewicht: 520 gram. Verder een alu schermpje om de brander te beschermen tegen de wind.

Ik heb al op internet gelezen dat mensen de pasta, rijst of aardappelen eerst koken, dan het pannetje met deksel er op in de slaapzak zetten zodat e.e.a. warm blijft, om vervolgens het vlees te braden en een saus toe te voegen. Zo kun je met twee pannetjes toch nog een redelijke maaltijd koken.

Verder neem ik de nodige kruiden mee in kleine (zip)zakjes. Die passen nog bij de pannenset in de plastic kommetjes….

Ik ben op zoek naar gerechten en ben al het een en ander tegengekomen, maar ik nodig iedereen uit mij smakelijke eenvoudige en vooral voedzame gerechten te sturen. Ik heb al enkele recepten:

• Chili con carne (gehakt rullen, uitje fruiten, tomaten en kruiden er door en vervolgens bruine bonen in de pan);
• Spaghetti (spaghetti koken, gehakt rullen, uitje fruiten, verse tomaten pletten, blikje tomatenpuree, prei en kruiden erdoor);
• Zalmsnippers met pasta, creme freche, dille en broccoli. De broccoli wordt gelijktijdig met de pasta gekookt;
• Rijst met erwten en satéstokjes;
• Rijstprutje met kip, kruiden, uien en gesneden oosterse groenten (ook in het buitenland te krijgen?)
• Blik champignonsoep met boursin, geserveerd met gebakken aardappeltjes en groente;
• Pasta met geruld gehakt, uien, spinazie en knoflook (ik slaap toch alleen…) 🙂

Nadat http://www.vialiberam.com live gegaan is (na drie weken al door ca 150 personen uit 5 landen 600 keer bezocht 🙂 ) vragen veel mensen me waarom iemand zo’n queste gaat ondernemen. ‘Vrijheid’ is het eerste motief dat in mij opkwam, maar bij nader inzien vind ik ‘ontmoeten’ toch ook wel een heel mooie reden;

• Ontmoeten in de zin van dingen niet meer moeten of hoeven te doen. Er voor zorgen dat je het ‘moeten’ kwijtraakt. Ont-moeten dus. Je ontdoen van het ‘moeten’. Alleen voor jezelf zorgen, niet wetend wat de dag van vandaag brengt en alles maar over je heen laten komen. Dat is ook de reden waarom ik mezelf geen vast tijdschema heb opgelegd. Gaat het een dag niet goed? Niets moet, dus eerder stoppen of ueberhaupt niet vertrekken. Geen schema’s, geen afspraken en maar één doel: Santiago bereiken en zelfs dat moet niet. Alles mag, niets moet meer. Weg met de druk. De Dikke van Dale kent het woord overigens niet in deze betekenis. Misschien wel een leuke nieuwe variant. Ik ont-moet. Betekenis: Ik streef er naar niets meer te moeten (yes!). Benieuwd of ik afkick verschijnselen krijg……
• Ontmoeten in de traditionele betekenis van mensen tegenkomen, mede fietsers, wandelaars, geïnteresseerde passanten en, zoals een van de andere camino-gangers die de tocht al heeft volbracht (dank je Miguel) het zo mooi uitdrukte: ‘Engelen’: mensen die je spontaan een slaapplaats aanbieden als je er geen kunt vinden of ongevraagd een bordje eten op de camping langs brengen als je hondsmoe voor het tentje voor pampus ligt na een dag stoempen op het stalen ros, je helpen als je pech hebt of oprecht geïnteresseerd zijn in jouw verhaal of gewoon een glimlach als je langsfietst. Natuurlijk werkt dit ook andersom; Het zelf luisteren naar andere mensen of hen helpen waar mogelijk om zo het goede in de mens te (doen) ontmoeten.

Misschien wel erg romantische gedachten (ja Petra, ik heb het blijkbaar toch in me) en een tikkeltje naïef wellicht ook, maar mijn antwoord op de vraag zal dus vanaf nu steevast zijn:

De camino is voor mij ontmoeten…

Ik heb me dan ook voorgenomen toekomstig in het blog verslag te doen over ontmoetingen, naast de wat meer zakelijke informatie over de voortgang van de reis, het weer, de overnachtingsplek, het eten, de route etc..

Wordt vervolgd……

Afgelopen zondag voor het eerst de nieuwe fiets uitgeprobeerd. Meteen 120 kilometer gefietst van Sittard naar Wijchen.

De weersvoorspellingen waren goed (Buienrader gaf aan dat het tot ca 16 uur niet zou gaan regenen), maar helaas……vanaf Ospel (na ca 40km fietsen) tot na Deurne (op km 90) kwam het met bakken uit de hemel en was het nat, grauw en winderig. 😦

Overigens was het zuidwesten wind en fietste ik naar het noorden, dus de wind kwam schuin van opzij. Af en toe vol tegen, maar soms ook vol in de rug bij draaiende wegen.

Al met al een natte dag dus maar door de wind toch goed te doen. Wel miste ik de waterdichte sokken en het regenjasje dat ik nog moet ophalen.

De fiets functioneerde prima op een paar kleine dingen na, zodat ik na ca 5 uur fietsen tevreden aankwam in Wijchen.