Kippenvel

Dag 20 Larrasoana – Torres del Rio 105 km

Vanochtend werd ik weer vroeg wakker gemaakt door het gerommel van de wandelaars. Vannacht overigens ook weinig geslapen, want er waren, behalve mij, nog een stuk of wat snurkers. Een iemand had een vervelende (voor hem en voor ons) kriebelhoest en daarnaast waren er diverse plassers.

Dan maar vroeg opstaan, douchen en de wei op…. Ik had in de routeplanner gekeken en zag tot mijn schrikt dat er weer redelijk wat hoogtemeters wachtten. Dwars de Pyreneeën door. Je kunt je er wel iets bij voorstellen. De eerste 50 km vergiste ik me ook nog bergop in de weg, waardoor ik een kilometer of 5 te lang klom vandaag.

Hoe dan ook, na 12 uur vanmiddag werden de hellingen weer wat vriendelijker en kon de grote versnelling op de fiets. Vanochtend had ik al de hoop tot Torres del Rio te komen. Ik weet niet waarom, maar iets in de naam fascineerde me. Stieren van de rivier of zoiets. Daar moest het goed zijn. Het lukte dus ook nog redelijk op tijd aan te komen. Als je na een bepaalde tijd aankomt zijn in ieder geval de gemeentelijke refuges vol. Ik besloot in Torres een particuliere refuge te nemen. Voor de prijs (10,-) hoef je het niet te laten en deze was erg schoon, goed verzorgd, met eetmogelijkheden (10,- voor een prima 3 gangen menu inclusief wijn en 5,- voor het ontbijt). Mijn kostje was dus snel gekookt vandaag…. Luxe!!!!!!

Aan tafel zaten we met twee oudere Italiaanse loopsters, een jonge Finse, 2 jonge Amerikaansen, een oudere Belgische dame, die overigens nog roots heeft in Geleen en daar bij de Edah heeft gewerkt (leuk…) en een Franse oudere man uit Tours. Op enig moment werd ik in het gesprek tussen een van de jonge Amerikaansen en de twee Franstalige ouderen ingeschakeld om te vertalen.Dat leverde weer heel veel pure en mooie gesprekken op over de zin van het leven en de rol van de camino daarbij. Geweldig. Het Amerikaanse meisje studeerde psychologie en was aan het einde van het gesprek diep geraakt, net als iedereen trouwens. Ik zat er met kippenvel bij en was blij dat ik zoveel moois aan iedereen kon overdragen. De gesprekken gingen over de rol van de camino in de verwerking van het leven en de wijsheden die jonge mensen daar uit kunnen halen. Niet belerend, maar met veel wijsheden en wederzijdse bewondering. Wow

Morgen kijk ik wel hoever ik kom. Ik heb nog geen concrete plannen, maar wil weer een kilometer of 100 koersen. Kijken hoe het loopt. De wegen in Spanje zijn overigens ook voor fietsers prima (met veel Europese steun volgens de borden langs de weg) en geheel tegen de verwachting in houden de Spanjaarden zich prima aan de verkeersregels. Ola en buenas noces (of zoiets. Moet nog wennen aan de andere taal)

Advertenties

Viva Espana

Dag 19 Saint Jean Piede de Port – Larrasoane 64km

Vannacht sliep ik met nog ongeveer 50 andere mensen in de refuge municipal. Dat is zoiets als een camping municipal; de gemeente stelt de faciliteiten ter beschikking en het is normaal gesproken basis qua voorzieningen en bedoeld om de toeristen die de de stad of het dorp bezoeken van dienst te zijn.

In Saint Jean Pied de Port sliepen we in een refuge die heeeeel dicht bij de Porte Saint Jacques ligt. Vanaf deze toegangspoort tot de stad vertrekken al sinds eeuwen de pelgrims richting Santiago de Compostela. Een magische plaats die aantrekkingskracht heeft op veel mensen die de camino lopen. Ik stond daar gisteren met een Maastrichtse fietser die in Nijmegen woont en we fotografeerden elkaar bij de poort.

Vannacht was de refuge iets minder magisch. Ik sliep op een zaal met een aantal mensen die nog moesten beginnen met lopen. Ik vond de meeste ook al een beetje nerveus, maar vanochtend was het een compleet drama. Nog voor 5 uur begon iemand te rommelen met de uitrusting, bang om te laat te komen, en voor je het weet breekt de pleures uit. Om half zes was de hele zaal zo ongeveer wakker, op een Bulgaar na die zo ontzettend veel slaap had dat hij door de rest heen sliep. Ik ben om kwart over zes ook maar op gestaan en heb gedoucht om vervolgens om half 8 al op de fiets te zitten. Dat was overigens niet uit luxe, want er werd een tropisch hete dag voorspeld en vanaf Saint Jean Pied de Port ging het meteen steil omhoog. Na een kilometer of 10 klimmen bereikte ik Spanje!!!!!

Het was meteen duidelijk dat je in een ander land bent. Zoiets als rijden van Nederland naar Belgie of Duitsland. De sfeer is direct anders en de huizen en de wegen lijken niet meer op hetgeen je gewend bent. Zo ook vandaag. In Spanje gaat alles nog een versnelling lager dan in Frankrijk. Hoewel de weg een verbindingsweg vormt tussen diverse Franse en Spaanse steden was het er erg rustig. Nauwelijks verkeer. Prachtige natuur met vergezichten en wederom gieren (dezelfde als gisteren?).

Een verschil: van de 64 gefietste kilometers ging ongeveer 40 kilometer omhoog. Als je de boekjes er op naleest is het een horror etappe, maar het viel me reuze mee. Zal ongetwijfeld te maken hebben met de kilometers in de benen. Hoe dan ook, het was een stevig partijtje klimmen en dalen en weer klimmen en dalen. Ik weet niet hoeveel hoogtemeters vandaag over de teller liepen, maar het waren er behoorlijk wat.

Het eten vanavond was ook enigszins bijzonder. Het lokale restaurant was dicht en de lokale supermarkt, die afmetingen van een Nederlandse slaapkamer heeft, was de enige gelegenheid om nog iets eetbaars te kopen. Hier kon je kant en klare maaltijden kopen van de categorie: kost niet veel en smaakt hetzelfde kopen, maar wat maakt het uit. Je hebt honger en je wil iets eten…

De bediening was op zijn minst bijzonder. De Baskische eigenaar nam royaal de tijd bij het afrekenen om nog een glaasje rode wijn te drinken met de mensen die iets bij hem hadden gekocht, terwijl op de achtergrond muziek van Sting en John Fogerty (ex- Creedence Clearwater Revival) speelde. Als je iets vroeg (bijvoorbeeld ‘ kan ik betalen?) begon hij te mediteren of liep naar buiten om op te ruimen. Iedereen bleef verbaast achter. Zoveel gasten waren er niet dus iedereen had zoiets van ‘ wat gebeurt hier?’. Na een minuut of 20 kon ik eindelijk afrekenen en buiten wachten op het eten dat uit de magnetron kwam. Ondertussen mediteerde en danste hij. Entertainment pur sang. Op zijn minst een beetje zonderling…..

Leuk is het hier wel. Terwijl ik m’n blog schrijf zit ik naast een vriendelijke Japanner die evenveel bier drinkt als ik en in kleermakerszit zijn blog is aan het bijwerken. Tegenover me zit een Frankfurter die morgen weer vroeg op wil staan (merde) en naast me zit een ontzettend vriendelijke Française. Buiten zitten de Italianen die een hoop herrie maken, na voor de hele bups spaghetti te hebben klaargemaakt. Heerlijk die smeltkroes van culturen en mensen. Allemaal puur en ontdaan van de dagelijkse oneffenheden die nou eenmaal nodig zijn om te kunnen overleven in onze wereld. Hiervoor ben ik gekomen…..

Once upon a time in the west

Dag 18 Sauveterre – Saint Jean Pied de Port 46km

Na de rustdag van gisteren was het vanochtend wel weer even wennen op de fiets, maar gaandeweg merkte ik dat het rusten me goed heeft gedaan. Ik had vandaag ook geen last van mijn achterwerk, hetgeen ook kan komen door de relatief korte rit. In het begin weer wat hoogtemeters (600 in totaal vandaag volgens de navigatie), maar het was allemaal prima te doen.

Halverwege de route werd ik een afkorting richting het westen op gestuurd. Nu fiets ik al een tijdje zuidwest, dus dat was niet zo vreemd. Het eerste deel van de weg was geasfalteerd, daarna verhard en daarna rotsen. De stijging was behoorlijk pittig, waardoor ik van de fiets af moest. Geen probleem; dan maar een stukje lopen. Op gegeven moment ontdekte ik dat er een aantal vogels boven mijn hoofd cirkelden. Eerst dacht  ik nog dat ik het me verbeeldde, maar later zag ik dat het echt gieren waren die me volgden. Zes stuks in totaliteit. Waarschijnlijk hoopten ze op een acute hartstilstand van mij of zo. Dat was ook desastreus geweest want de hele weg kwam ik geen mens tegen. Ze volgden me de hele weg omhoog. Toen ik bovenaan de berg kwam kreeg ik mijn Ennio Morricone momentje: Een simpel verlaten kerkje met een paar klokken. Samen met de gieren waande ik me in ‘ Once upon a time in the west’ en zag ik Clint Eastwood in mijn verbeelding op zijn mondharmonica spelen. Je maakt wat mee….

Schitterende natuur overigens. Ik heb geprobeerd het panorama vast te leggen,maar de Iphone maakt niet zo’n geweldige foto’s. Op de achtergrond (langzaam komen ze steeds dichter bij) zie je de Pyreneeën. Morgen de eerste echte bergetappe met ongeveer 1.200 hoogtemeters verdeeld over 15km.

Ik ben nu in Saint Jean Pied de Port. Ik was er vanochtend voor 12 uur. Het was nog een komen en gaan van verse pelgrims. Schone kleding, mooie volbepakte rugzakken, ongeschonden schoenen voor de wandelaars en de drie fietsers die ik heb gezien hadden splinternieuwe Scott mountainbikes. De banden glansden zwart in de zon. Alles blonk en zat goed in het vet. De mannen die er op stapten hadden alledrie dezelfde camino pakjes aan: geel/blauwe shirts en broeken met in grote letter Camino 2016 er op gedrukt. Ze hadden geen bepakking bij zich en omhelsden elkaar bij het vertrek. Ik hoop voor hen dat ze vooraf wat geoefend hebben want zomaar koud hier tegen de berg op fietsen is geen lolletje

Saint Jean is een grote stad met alle voorzieningen. Er is zelfs een fietsenmaker. Ik heb vandaag mijn overbodige spullen op de post gedaan. De tent, het isomatje en het stoeltje heb ik voorlopig toch nog maar gehouden. Eens kijken hoe het de eerste dag gaat. Al met al was het toch 4,4 kilo die ik terug naar huis heb gestuurd. Ik zit nu dus op een uitrusting van rond de 15 kg, excl eten voor onderweg. Overigens zat de doos vol, dus er had sowieso niets meer bij gepast. Ik denk dat als ik de tent en aanverwante artikelen ook nog terugstuur dat dat me nog een kilo of 3 scheelt.

In het historisch centrum was het vanochtend een drukte van jewelste. Toeristen en pelgrims lopen gezamenlijk door de nauwe Franse straatjes, waar heel veel winkeltjes zijn gevestigd die zich speciaal op de camino richten. Wandelspullen uiteraard. Fietsers zijn er maar heel weinig. Naar verluidt ligt er in winkel onder in het dorp waar ook fietsspullen zijn te krijgen. Als ik een bed heb geregeld ga ik straks even kijken…..

Zo, het bed is geregeld. Ik slaap in de kelder van de refuge municipal. Samen met 3 Japanners, een Bulgaar, 2 Duitsers, 1 Engelse, 1 Francaise en nog een aantal mensen die ik nog niet heb ontmoet. Ze moeten allemaal nog starten. Groentjes dus, die al de hele middag bezig zijn met het ordenen van de uitrusting. Een tikkeltje nerveus ook, zoals ik dat ook was, niet wetend wat hen te wachten staat. De ervaren pelgrims haal je er zo uit. Die komen rustig binnen, doen de was, gaan onder de douche, eten wat en lopen dan rustig het stadje in. Sans soucis zeggen ze hier in. Frankrijk. Maak je maar niet druk.

Entrecote

Dag 17
Ik was gisteren nog eens aan het lezen wat ik in november jl allemaal op de site heb gezet van voornemens en ideeen. Zo las ik ook dat ik ooit van plan ben geweest (!) om veel zelf te gaan koken. Het klinkt misschien gek, maar eigenlijk heb je daar niet de tijd voor. Overdag is het fietsen en bij aankomst douchen en de was doen. Spullen klaarmaken voor de nacht en dan pas begin je na te denken over eten.

Gisterenavond ben ik dan ook het stadje ingegaan op zoek naar een restaurant. Op zondagmiddag zijn de winkels in Frankrijk sowieso allemaal dicht, als er ueberhaupt al een winkel is. Een bakker heb je overal wel, maar een (kleine) supermarkt is alleen aan de grotere plaatsen voorbehouden. Ik had dus niets in voorraad, behalve 2 bananen en wat rijst.
Na even bij de receptie van de camping gevraagd te hebben of er nog restaurants zijn en of die open zijn op zondag, kreeg ik een wat vaag antwoord: de mevrouw die hier toch al een tijdje woont kon het me niet zeker vertellen. Ik moest het daar of daar maar proberen.

Een kwartiertje eerder had een vriendelijke camper-eigenaar uit Friesland me aangeboden iets van macaroni of zo voor me te koken. Ik zei dat ik hen niet tot last wilde zijn, maar we spraken af, dat ik me zou melden voor het geval ik niets in het dorp zou vinden. Heel de camping lijkt overigens wel begaan met het lot van ‘de fietser’. Ik wordt door iedereen aangesproken en krijg van alles aangeboden. Een koud blikje bier heb ik gisterenavond niet afgeslagen 🙂 Ook weer erg aardige mensen trouwens.

Enfin, ik liep dus het stadje in en na een tweetal verlaten restaurants tegengekomen te zijn, was er zowaar eentje open. Binnengekomen (het was 19.15) vroeg de eigenaar aan de kok die buiten een sigaret stond te roken, of hij iets voor me wilde maken. Blijkbaar ging het restaurant pas om 19.30 open. De kok reageerde niet enthousiast en zei iets dat ik niet verstond, rookte zijn sigaret op en ging ietwat geirriteerd naar de keuken. Daar zit je dan in je eentje. Ik vroeg me af wat dit zou gaan worden met zo’n koude start.

In zo’n ambiance verwacht je niet veel van het eten.

Ik bestelde toch maar: als vooraf rauwe ham, welke me eigenlijk ten zeerste ontraden werd omdat de portie nogal groot was, en een entrecôte van 250 gram. Oh lala, wist ik dat wel zeker vroeg de aardige serveerster? Dat was wel heel erg veel. Nou had ik natuurlijk een berenhonger, dus gaf als antwoord dat ik een grote jongen ben die wel iets lust.

Mijn voorgevoel werd steeds slechter. Het deed me een beetje denken aan fawlty towers.

Toen het voorgerecht kwam begreep ik waarom ik was gewaarschuwd. De 4 stukken ham waren een centimeter of 25 lang en hingen over het bord, dus ik kon een verrast klinkend geluidje niet onderdrukken. Daarop zei de serveerster met een ietwat verwijtende blik dat ze me toch gewaarschuwd had. De ham smaakte evenwel voortreffelijk, dus die was zo op.

Toen de entrecote kwam, was ik helemaal verbaasd. Wat een joekel en dat voor €15,- en na de eerste hap wist ik dat ook deze kameraad geen problemen zou veroorzaken. Wat was het lekker. Geweldig. Goed gebakken en vers, dus niet uit de diepvries. Ik heb de mevrouw na afloop een dik compliment gegeven voor zoveel lekkers. Ze was er mee in haar nopjes, hoewel ze nog steeds niet begreep dat ik alles op had gegeten.

Ik heb gisteren beloofd nog wat verhaaltjes van anderen, die ik heb gehoord, te posten. Allereerst moet ik evenwel nog iets kwijt over het toetertje. Ilona en Niek hebben me een geel toetertje cadeau gedaan dat ik op de fiets heb gemonteerd. Zo’n ouderwets ding met een grote hoorn en een rubberen bal om in te knijpen. Voor jong en oud is dit een onweerstaanbaar ding. Iedereen knijpt er in en het geluid tovert bij iedereen ook een spontane glimlach op het gezicht. Onderweg is ie ook goed te horen en veel minder irritant dan een fietsbel. Bedankt jongens.

Oh ja de verhalen: Van een Spaans sprekende pelgrim die op de fiets naar Santiago is geweest hoorde ik het verhaal dat hij onderweg de weg vroeg aan een zigeunerin die met haar dochtertje op de stoep liep. De vrouw wees hem de weg en vertelde en passant aan haar dochter: kijk dat is nu een pelgrim. Die behandel je als je eigen familie.

Wat ik ook een mooi verhaal vond, het werd overigens uit eerste hand verteld, was het verhaal van de pelgrim die in de refuge van Sorges terecht was gekomen. Hij was onderweg van het zuiden naar het noorden en had geen geld. Hij was door het gemeentehuis naar de refuge verwezen en kreeg daar uiteraard eten en onderdak aangeboden. Een daar ook aanwezige duitse pelgrim bood hem 5,- aan, maar hij weigerde. Hij had geen geld nodig en leefde van hetgeen hij in natura kreeg aangeboden. Zo trok hij in de zomer naar het noorden en in de winter naar het zuiden. Steeds via de pelgrimsroutes met alleen de adressen van de charitatieve instellingen en gemeentehuizen op zak. Slapen deed hij overigens meestal buiten in de natuur want ook de slaapplaats in de refuge werd geweigerd. Alleen bij slecht weer maakte hij gebruik van voorzieningen. Naar verluidt kwam het slechts zelden voor dat hij niets te eten kreeg.

Ik heb nog zat verhalen, maar die bewaar ik voor een andere rustdag. Nu ga ik eerst de haringen van de tent beter in de grond slaan, want het betrekt en begint te rommelen….

 

Kraanvogels

Dag 16 Mont de Marsan – Sauveterre 78 km

Ik wilde vandaag een korte etappe fietsen en morgen naar St Jean Pied de Port gaan. Ooko een korte etappe van 42 km. Ik heb echter besloten morgen in Sauveterre te blijven. Een rustdag dus. Merk dat de benen wat moe beginnen te worden en dat m’n achterwerk iets meer rust nodig heeft dan een avond en nacht. Dat blijft een vervelend thema, zoals overigens veel wandelaars last hebben van steeds terugkerende blaren. Onprettig, maar ook niet meer dan dat.

De rit van vandaag was weliswaar kort maar toch stevig. Er waren weer heuvels met maximaal 150 hoogtemeters, die overigens door de snel oplopende temperatuur (rond de middag 30 graden in de schaduw) toch wat zwaarder waren dan de heuvels begin van de week. De inspanning werd deze keer echter steevast beloond met een prachtig panorama boven aan de berg. Ook zag ik op gegeven moment dat ik parallel fietste aan de Pyreneen!

 

Verder zag ik witte kraanvogels in een weiland staan, tenminste ik denk dat het kraanvogels waren. Heb even een fotootje gemaakt. Misschien dat de experts hierin iets herkennen. De foto is wel van veraf genomen.

Sauveterre is een schitterend oud stadje. De camping ligt op loopafstand, heeft weinig voorzieningen, maar het is er erg rustig. Daar heb ik nu wel behoefte aan na vannacht met een man of 6 dicht op elkaar geslapen te hebben. Er is er altijd wel eentje die snurkt (ik zelf bijvoorbeeld) of naar de wc moet of, zoals vannacht, laat thuis komt van een stierengevecht. Vanochtend hebben we een video gezien van het stierengevecht. Heel spectaculair om te zien. Uiteraard mogen de dieren in Frankrijk niet meer gedood worden. De stierenvechter vecht dan ook niet traditioneel, maar springt met een koprol over de stier heen als deze doldriest op hem afgerend komt. Een soort van acrobaat dus. De arena was met 7.000 mensen afgeladen vol en voor zover ik het aan de hand van de video kon beoordelen was iedereen even enthousiast als met het traditionele vechten. Diervriendelijke oplossing….

Ik heb door de korte rit vandaag lekker veel tijd om dingen te doen. De was bijvorbeeld hangt nu over de fiets te drogen. Verder ga ik straks mijn uitrusting eens goed onder de loupe nemen. Iedereen die ik tegenkom zegt dat er in Spanje voldoende refuges van goede kwaliteit zijn, zolang je de grote steden maar mijdt. Ik heb dan ook besloten om de tent naar huis te sturen. Ook het gasstelletje en de pannetjes, waar ik maar sporadisch gebruik van heb gemaakt de afgelopen weken, gaan naar huis, samen met de kaarten van Frankrijk en het boek van de via Lemovicensis, de weg die ik vanaf Vezelay hen afgelegd. De rest kijk ik nog eens kritisch door. Al met al moet ik toch in staat zijn nog een kilo of 5 af te spekken. Inclusief mijn eigen gewichtsverlies (ik kan eten wat ik wil, maar val alleen maar af) zal dat hopelijk een slok op een borrel schelen.

Eten kun je naar verluidt in Spanje onder de 10 euro overal prima. Slapen kost ook ongeveer zoiets. Volgens de experts is het vanaf St Jean wel gedaan met de rust. Met drommen en bussen tegelijk storten daar een veelvoud van nationaliteiten ( genoemd worden onder andere Koreanen, Australiers, Japanners, Amerikanen) zich op de laatste 800km. Vervolgens zullen de laatste 100 km zich ook nog drommen toeristen en andere dagjesmensen onder de ervaren caminogangers mengen. 100km is namelijk de minimum afstand die je moet afleggen om het diploma te krijgen…..

We zullen wel zien. Ongetwijfeld zal het weer een hoop verhalen opleveren. Morgen wil ik proberen nog wat verhalen van pelgrims van de afgelopen weken op het blog te zetten. Voor jullie geen rustdag dus 🙂

Slang

Dag 15 Pellegrue – Mont de Marsan 130 km

Vanochtend geslapen tot 7 uur. Heerlijk rustig was het in de refuge. Naast Veerle en Steven was er verder niemand. We hebben nog samen ontbeten en vervolgens weer alles ingepakt. Ik zat om 8.30 op de fiets.

De eerste 90 kilometer was het voornamelijk vlak, dus even na de middag had ik al 70km op de teller staan. Desondanks wilde ik graag in Roquefort (niet het Roquefort van de kaas) op de camping gaan slapen, maar daar aangekomen bleek de camping een verwaarloosd grasveldje met een open wc gebouw. Geen beheerder en geen receptie. Om 7 uur s’avonds zou er weer iemand langs komen.

Ik had toen 100km gefietst en besloot dan maar nog 30 km verder te fietsen naar Mont de Marsan, waar voldoende faciliteiten en een grote gite zijn. Na 110km begon mijn achterwerk weer behoorlijk te protesteren en na 120 km zat ik zowat achterstevoren op de fiets. Pffff. Ik was dan ok blij toen ik in Mont de Marsan aankwam. De refuge is behoorlijk vol. Er zijn 2 Belgen, 3 Luxemburgers, 1 Duitser, 1 Fransman en 3 Nederlanders. Ben eens benieuwd hoe dat vannacht gaat.

We zijn met 5 mensen ( Monique en Andre uit Nederland, Lieve uit Belgie, Kurt uit Bremen) uit gaan eten in restaurant La Casa die een speciaal pelgrimsmenu heeft van 11,60. Inclusief drank moesten we 16 per man afrekenen en dat voor een prima voorgerecht ( eend met sla) hoofdgerecht (malse steak met verse frietjes en sla) en chocomousse als toetje.

Vandaag heb ik onderweg overigens weer diverse dieren gezien. Naast wederom een reetje en mooie vogeltjes, reed ik vanmiddag over een zogenaamde voie verte, waar niets of niemand te zien was. Op gegeven moment achter een bocht lag een groene slang van een centimeter of 60 in de zon op te warmen. Ik schrok me wezenloos en voordat ik het in gaten had reed ik met mijn voeten omhoog getrokken in volle vaart over het diertje heen. Ik heb niet meer achter me gekeken hoe het met hem is afgelopen, zo verdwaasd was ik. Hopelijk leeft ie nog….

Verder was het vooral een dag van veel kilometers maken. Daarom ben ik ook wat later met het blog. Morgen 80km fietsen in de hoop dat ik dan weer wat meer tijd heb voor nog een paar mooie verhalen die ik vandaag weer heb gehoord.

A demain et bon nuit!

Mort en camino

Dag 14
Sorges – Pellegrue. 115 km

Vanochtend werd ik pas laat wakker (7.30uur). Gisterenavond hebben we lekker gegeten; de vrijwilligers van de gite hadden gekookt: vooraf een salade met tomaten, als hoofdgerecht worstjes met aardappelen en linzen en als nagerecht een vanilletoetje, een stukje appeltaart en Franse kaas met koffie toe. Uiteraard ontbrak ook de rode wijn niet en al vlug werden de gesprekken zeer geanimeerd. Met name vanwege de verhalen over de Camino. De 3 Franse pelgrims die mee aan tafel zaten, hadden het ene na het andere verhaal. Allemaal waar gebeurd uiteraard…

Zo vertelden ze dat ze een week geleden in een dorp aankwamen waar ze al lang van tevoren een gite hadden gereserveerd. Bij reservering moet je vaak het telefoonnummer achterlaten. Bij aankomst waren ze niet naar de gite gegaan, maar aangezien ze al laat waren, naar het lokale restaurant en hadden goed getafeld, toen ze rond een uur of half negen een sms kregen van de Gendarme; Helaas moest vanwege omstandigheden de overnachting in de gite geannuleerd worden.

Vreemd, een sms van de politie en niet van de eigenaren van de gite. Ze overlegden met de eigenaar van het restaurant of deze nog een overnachtingsplaats voor hen had, maar zowel bij hem als ook bij de andere gelegenheden was alles bezet. De eigenaar van het restaurant besloot hen vervolgens naar Limoges (20km verder) te brengen waar nog wel plaats was en haalde hen de volgende dag weer op. Je moet namelijk de tocht weer beginnen waar je bent gestopt.

Enkele dagen later hoorden ze van andere pelgrims die na hen in het betreffende dorp waren geweest, dat op die dag rond de klok van 6 uur de eigenaresse van de gite haar man met een mes had vermoordt……

Stel je voor dat ze alvorens naar het restaurant te gaan toch direct naar de gite waren gelopen. Dat was ongeveer omstreeks 6 uur. Bizar verhaal, maar waar gebeurd. Enige tijd werd er aan tafel gegist naar de reden van de moord, maar op enig moment wisten we het zeker: de man van de eigenaresse was waarschijnlijk 25 jaar getrouwd en vergeten haar bloemen te geven. Morbide humor , maar wel hilarisch..

Zo gaan de avonden snel voorbij en voor je het weet lig je al weer in bed te slapen.

Vandaag had een geweldige dag. Het fietsen ging als een speer. Hoewel ik laat was vertrokken had ik om 13 uur al 70km gefietst inclusief een bezoek aan de Lidl voor het brood en de yoghurt en een paar plasstops. Ondanks de toch weer stevige heuveltjes aan het einde voelden de 115 kilometers als gemakkelijk. Aangekomen in de royale gite (6 slaapplaatsen en royale kamers met kookgelegenheid) trof ik Veerle en Steven uit Gent. Aangezien het lokale restaurant de geest heeft gegeven, zijn we gedrieën naar de lokale supermarkt getrokken en hebben inkopen gedaan. Vervolgens werd er gekookt: witlof met kaas (voor Steven, die vegetarisch is:met zalm), aardappels en voor mij een koteletje. Steven had een bechamel saus gemaakt met kaas die over de witlof ging. Smaakte uitstekend. Toe aten we nog een sojatoetje.

Overigens: de mascotte van het dorp is een kraanvogel die naar verluidt de lokale bevolking bescherming biedt tegen diefstal.

image.jpeg

Ik weet nog niet waar ik morgen naar toe ga. Volgens alles is Saint Jean Pied de Port, de laatste plaats in Frankrijk, nog ongeveer 250 km. Als ik weer een goede dag heb, kan ik een eind komen.

O ja, het weer. Vandaag was het voor het eerst in ongeveer een week droog. Wat een opluchting. De temperatuur liep op tot een graag of 25 vanmiddag. Een enorm verschil met de 12 graden van de afgelopen dagen. Vandaag parelde het zweet bergop alweer langs het hoofd. Zo snel gaat dat hier in het zuiden. De komende dagen loopt het kwik steeds verder op, volgens de charmante secretaresse in het gemeentehuis tot tropische temperaturen. We zullen zien!!!!!

Halverwege

image

 

 

Dag 13 Saint Germain Les Belles – Sorges 93 km

Gisterenavond hebben we gedrieën lekker gegeten op de camping (vooraf een geitenkaasje in een liefdesnestje – ik kan het ook niet helpen-, als hoofdgerecht een tournedos au poivre met lekkere frietjes en als nagerecht een ijs met noten en slagroom. Niet slecht voor een pelgrim 🙂

Ondanks de regen en de kou hebben we ook nog even in de bungalowtent gezeten en de routes voor vandaag uitgezocht. Ik kwam er achter dat ik de laatste 30 kilometer van de route die ik heb voorbereid ben afgeweken. Ine en Toon volgen de route die men ‘ over oude wegen’ noemt en ik volg de zogenaamde via Lemovincensis. Daar heb ik ook de reisgidsen van. De meeste Nederlanders nemen overigens de route over oude wegen. We kwamen dus al snel tot de conclusie dat onze wegen weer moesten scheiden. Jammer maar helaas. Overigens hebben Ine en Toon ook een ander schema: zij komen in St. Jean Pied de Port (=Franse grens) aan als ik in Santiago de Compostela hoop aan te komen. Een verschil van 800km…..We hadden dus toch niet lang samen op kunnen fietsen.

Na een goede nachtrust op prima bedden, namen we vanochtend om 7.30 afscheid en ging iedereen weer zijns weegs. Lekker vroeg weer op weg, want ik wil vandaag weer een flink stuk opschieten. En moet weer op de route zien te komen. Met de gps is dat allemaal prima te plannen, maar ik fiets dwars door gebergte met weer de nodige hoogtemeters. Bergop en bergaf. Om een uur of 10 begint het weer te regenen en na de zoveelste helling slaat bij mij even na 10 uur de vermoeidheid toe. Ik moet van de fiets af en neem wat snelle energie tot me. Gedurende een uur of wat moet ik me echt vermannen. Als ik dan na een kilometer of 40 ook nog door een bos bergop wordt gestuurd (categorie modder, water, steil) wordt het even teveel. Na enkele minuten in de regen gerust te hebben en warme thee gedronken te hebben, loop ik een kilometer of 3 met de fiets aan de hand door het bos. Bovengekomen klim ik weer op de fiets en laat me naar beneden rollen.

Pffff. Zo kwaad heb ik het nog niet gehad en dat al zo vroeg op de dag. Na 60 km bergop en bergaf (ik kan geen heuvels meer zien, ze komen me m’n neus en m’n oren uit) kom ik in een stadje waar een grote supermarkt is. Ik overval zo ongeveer de chocolade afdeling en eet twee stukken achter elkaar op. Buiten gekomen regent het nog steeds en hoewel het koud is (13 graden) voel ik me beter en ga weer op weg. Vanaf hier moet ik nog ongeveer 40km fietsen volgens het routeboekje en de weg blijkt eindelijk een keer vlak te zijn. Heerlijk. Lekker tempo maken en niet de hele tijd op- en afschakelen, remmen in de bochten en opletten vanwege het gladde weer en de vele modder op de weg. Gewoon stoempen en niet nadenken. Dat ligt me toch het beste 🙂 Categorie Neanderthaler….

Onderweg kom ik nog een jong reetje tegen dat langs de kant van de weg staat te grazen. Het diertje kiest er voor om via een weiland redelijk rustig naar een verder gelegen bossage te springen. Zo kan ik het nog een tijdje volgen. Het blijft mooi om te zien. Ook zie ik weer diverse roofvogels en vlaamse gaaien. Daar stikt het hier van.

Inmiddels heb ik ook een plekje gereserveerd in het pelgrimshuis in Sorges, waar ik vervolgens na nog even iets gegeten en gedronken te hebben toch nog vroeg in de middag aankom. Eind goed al goed…..

image

Onderweg ben ik in het dorpje Thiviers een bord tegengekomen waarop staat dat Santiago nog 1.268 km is. Ik reken even snel uit dat ik, als ik in Sorges ben aangekomen, zo ongeveer op de helft van de trip ben…. Wow.

Er wordt me door de beheerder van de refuge in Sorges plechtig beloofd dat het weer vanaf morgen beter is. In het weekend gaat het zelfs warm worden. Overigens eet ik vanavond in de refuge. Met de beheerders en nog drie Franse lopers. Voor 8,- een drie gangen menu. Waarschijnlijk ook nog wijn er bij. We zitten tenslotte in Frankrijk. Ook mag ik hier voor een klein bedrag de was doen en deze vervolgens in de droger gooien. Alles wat ik bij me heb, behalve de kleren die ik aan heb uiteraard, heb ik in de wasmachine gedaan. Na de regen van de afgelopen dagen ruikt alles weer naar natte dweilen. Maar dadelijk niet meer!!!

Morgen weer fris en fruitig aan de start.

A demain.

Ine en Toon

image

Dag 12 Benevent de L’Abbeye – Saint Germain Les Belles 83km

Foto: Gite waar ik heb geslapen in Benevent de L’Abbeye.

Gisterenavond vroeg gaan slapen en de hele nacht doorgeslapen. Om 6.30 uur werd ik wakker en begon ik weer het hele ritueel af te werken: douchen, gewone kleren inpakken zodat de spullen in de grote tas kunnen, andere grote tas vullen en als laatste, na het ontbijt, de voortassen vullen. Vervolgens de gite opruimen (afwas, bed fatsoeneren en een beetje vegen).

Om kwart voor 9 zat ik weer op de fiets en vertrok in de miezelregen naar Limoges of, als het heel goed zou lopen, nog een 20 kilometer verder naar Flavignac.

Na een paar kilometer fietsen kwam ik pelgrim Helmut tegen. Hij heeft de camino al in alle varianten gelopen en een keer gefietst. Ik heb een halfuurtje naast hem gefietst en hij heeft me heel veel tips gegeven. Zo vertelde hij dat de noordelijke route langs de middellandse zee ook te fietsen is. Weliswaar veel hoogtemeters maar fantastische vergezichten. De camino Frances, welke ik wilde nemen, begint in deze tijd langzaam druk te worden. Stof tot nadenken in de komende 650 km….

Ik kwam dus pas echt op stoom rond een uur of half tien en was door dat halfuurtje met Helmut kletsen wel redelijk koud geworden. Dat ging snel over toen de eerste heuvels genomen moesten worden. Het was weer een dag van veel klimmen en dalen. Waren de bergjes gisteren maximaal 400 meter hoog, vandaag ging het tot 540 meter. En iedere keer weer op en af. Het klimmen gaat overigens wel lekker. Ik verbaasde me er over hoe snel het lichaam zich aan deze inspanningen aanpast.

Na 45 km kwam ik een Nederlands stel tegen in het pittoreske dorpje Saint Leonard de Noblat. Ine en Toon fietsen al vanaf 13 mei richting Saint Jean Pied de Port. Ze fietsen ongeveer tussen de 40 en 60 kilometer per dag? Vandaag bleken onze wegen gelijk te lopen. Samen fietsten we naar Saint Germain Les Belles waar we naar wederom een stevige klim en dito afdaling aankwamen bij een door Nederlanders geleide camping ‘Montreal’ . Mooi terrein en goed verzorgd. Omdat het zo’n miserabel weer was kregen we, in plaats van onze eigen tenten, gedrieën een grote vaste bungalowtent aangeboden voor een paar euro. Voor de pelgrims….. Merci Montreal!!!

Straks gaan we hier eten. Morgen zien we wel weer hoe het gaat lopen. Volgens de Franse weerberichten gaat het droog worden met kans op een zonnetje. Yes!!!!!

A demain.