Dag 23 Belorado – Castrojeriz. 100km

De titel van vandaag doet misschien anders vermoeden, maar dit stukje gaat niet over een koor of over zingen. Nu heb ik wel iets met koren, want als jong ventje ben ik in een kerkkoor gaan zingen, zoals zoveel van mijn tijdgenoten. Je werd bij ons in de buurt ofwel misdienaar ofwel zanger in het kerkkoor. Beiden waren overigens moeilijk te combineren want als de pastoor de planning van de misdienaars maakte, keek hij niet of je niet toevallig ook in het zangkoor zat. Zoals ik, ik was sopraan van het type ‘ Wiener Saengerknaben’ en dus geen misdienaar. Gepassioneerd overigens, want ik zong in mijn jonge jaren altijd. Ieder dag meerdere uren. Aan tafel, onder de douche, in bed, op de wc, het maakte niet uit. Ik ben het een tijdje kwijt geweest, maar langzaam begint het zingen weer terug te komen. Zo zing ik nu iedere dag op de fiets weer een of ander lied dat me spontaan te binnen schiet. Meestal is het toepasselijk op de situatie. Vannacht kreeg ik ook zo’n associatie, maar daarover later meer.

Na gisterenmiddag vooral wat gehangen te hebben, verheugde ik me al weer op de komende rit. Deze keer had ik me goed voorbereid. Dus geen omwegen meer en vooraf de moeilijke punten bekijken om weer snel de goede weg op te kunnen pakken.

Eerst moest ik nog de nacht doorkomen. De laatste dagen lijkt het wel of ik steeds minder slaap nodig heb. Vroeg slapen, maar rond een uur of 3 wordt ik wakker om dan weer pas rond 4 uur in te slapen. Om 5 uur zetten de eerste wandelaars hun wekkers, dus uitslapen is er niet bij. Vannacht werd ik al rond een uur of 2 wakker en wel door het gesnurk van de Amerikaanse naast me (erg mannelijk geluid overigens) die nogal zwaar werd ondersteund door iemand die een bed verder op de benedenverdieping lag te ronken. Dat waren de basistonen van vannacht. Deze twee werden ondersteund door enkele vrouwelijke snuksters, die overigens iets subtieler zijn met de decibellen en een man die met enige regelmaat inviel, maar dan weer heel snel uitviel. Het leek wel of hij zijn tekst kwijtraakte. Een soort van Maurice dus, die ons ieder jaar weer bij het mannenskiweekend in het Kleinwalzertal verrast met een live gezongen lied waarvan hij al jaren (met of zonder ondersteuning van de uitgeprinte tekst) steevast ergens onderweg de tekst kwijtraakt. Daar moest ik vannacht aan denken.

Ergens tijdens deze gedachten viel ik overigens ook weer snel in slaap, met als zeer waarschijnlijk gevolg dat ik het koortje subiet enige tijd heb versterkt.

Vanochtend was het toch weer vroeg opstaan en na het rituele inpakken en wegwezen begon de dag al vroeg met een klim naar 1.156 meter. Ik liet me onderweg weer door de gps verleiden om een afkorting te pakken en kwam vervolgens prompt in een doorlopende straat terecht. Via een bosweg wist ik toch weer de doorgaande weg te bereiken, maar ieder keer dat zoiets gebeurt, kost het veel energie. Na een kilometer op 30 geklommen te hebben kwam ik op een soort van plateau aan, met kleine hoogteverschillen. Doorrijden dus, dacht ik, maar dat viel door de stevige westenwind heel erg tegen.

Aan het einde van de dag raakte ik toch weer op een of andere wijze de weg kwijt. Ik vroeg daarom aan een vriendelijk ogende Spanjaard in the middle of nowhere, waar de weg naar Castrojeriz liep. Ik bleek voor zijn huis te staan, waar op zondag standaard de hele familie naar het ouderlijk huis komt om met veel eten en drinken samen te zijn. Ik kreeg spontaan een koud bier aangeboden. En hoewel de afstand tot de eindbestemming nog maar 10 km was, en doorrijden dus erg aantrekkelijk leek, besloot ik het aan te nemen. Inmiddels was het kwik, ondanks de bewolking namelijk danig gestegen en een koud biertje is nooit weg. Voor ik het wist was de hele familie verzameld (drie kleinkinderen, de dochter met de schoonzoon en de broer met zijn zus en vader en moeder) en zat ik daar aan een lekker koud biertje Spaans te praten, hetgeen me beduidend minder goed afgaat dan Frans. Op enig moment kwamen de koude en warme hapjes op tafel en even vreesde ik door deze explosie van gastvrijheid mijn refuge te missen, maar uiteindelijk kon ik na een uurtje of zo weer vertrekken zonder onbeleefd te zijn. Dit overigens niet nadat mijn fiets door alle aanwezigen uitgebreid was bekeken en bediscussieerd. De kinderen waren vooral in hun nopjes met het ouderwetse toetertje van Ilona en Niek, de mannen keken richting techniek en friemels en frutsels die op het stuur gemonteerd zitten. Ik liet het maar even gebeuren, overweldigd door zoveel warmte en gastvrijheid.

Vanavond hebben we met een pelgrim of 8 gegeten in de refuge die Ultreia heet. Ultreia is een soort van kreet die door pelgrims werd gebruikt om elkaar vooruit te roepen. Letterlijk betekent het zoiets als ‘laten we voorwaarts gaan’. Het eten was niet slecht (vooraf een waterig soepje met veel vermicelli, als hoofdgerecht goed gebraden kip met salade en toe een ijsje uit de supermarkt. Ik betrap me er op verwend te raken…), maar na het eten kregen we een rondleiding door een deel van een 12 km lang verdedigingswerk van het tot een ruïne verworden lokale kasteel. De verdedigingswerken die deels stammen uit de eerste eeuw na chr. zijn zo’n beetje zonder uitzondering uitgebouwd tot wijnkelders. Schitterend mooi om te zien. Foto’s volgen nog.

Het is nu alweer tijd om het bed op te zoeken en te proberen te gaan slapen, Eens kijken of we vannacht weer een Camino koor samengesteld krijgen. Aan de hoeveelheid wijn bij het eten zal het niet liggen…..

Vandaag dus een rustdag, hoewel ik erg vroeg wakker was (om een uur of 5, voor de wandelaars!!!). Ik heb de tijd goed besteed door te werken (ontspannend) en de route die ik ga afleggen en heb afgelegd nogmaals te bekijken.

Het blijkt dat ik gisteren een enorme omweg heb genomen (met dank aan de kaarten op mijn GPS van openstreetmaps) om hier te komen. Vanaf morgen ga ik dat beter plannen door het routeboekje te volgen. Ik heb sowieso moeite met het vinden van de goede weg bij het verlaten van een grotere stad. Mijn navigatie weet altijd de weg, maar af en toe met voor mij onverklaarbare omwegen. Interessant, maar alleen als het ook gewenst of gepland is.

Vanmiddag ben ik een stukje gaan wandelen. De refuge bevindt zich in de buurt van twee hele oude kerkjes. Aan een van de kerkjes is een trapvormig geveltje gebouwd (ja, zo’n geveltje als uit de al eerder aangehaalde film van Ennio Morricone met Charles Bronson – ik leer het nog wel Thieu-), waarop 4 ooievaarstellen zich hebben genesteld. In Nederland zie je alleen kunstmatig gemaakte nesten op hoge palen als je geluk hebt. Hier nestelen de dieren zich zelf in grote slordige nesten zoals dat heeeel veel jaren geleden bij ons ook gebruikelijk was. Overdag, maar vooral s’ avonds hoor je het geklepper van hun snavels en af en toe komt een stelletje overgevlogen. Mooi hier, als je er oog of oor voor hebt, maar dat had ik gisteren al geschreven.

Ik zit nu nog na te genieten van het eten. Vandaag had ik als voorgerecht een soort van bruine bonensoep met chorizoworst. En uiteraard brood, want bij alle gangen wordt brood gegeten. Ik dacht dat ik kip had besteld (cicorino of zoiets), maar het was een wintersoepje. Grote borden voedzaam eten. Helaas was de paella op. Als hoofdgerecht waren er varkenslapjes met frietjes en toe een ijsje. Het is maar goed dat ik morgen weer de prairie op mag. De dag begint morgen overigens met een stevige klim naar 1.200 meter. De hoogste berg tot nu toe en de op een na hoogste van de trip. Het gaat volgens de tekeningen redelijk geleidelijk. In ieder geval zal ik de bruine bonensoep boven wel weer kwijt zijn……

Vandaag waren er naast mij nog twee fietsers die ik al eerder tegen ben gekomen. Eindelijk. Door de rustdag hadden ze me weer ingehaald. Aan tafel was het weer een bont gezelschap van Engels sprekende Spanjaarden (een zeldzaamheid), een Belg, een Amerikaanse met grote blaren op de voeten (ze slaapt in het bed naast me) en een Francaise (ze slaapt in het bed boven me). Ik bevindt me dus in goed gezelschap, zullen we maar zeggen. Je moet hier als man, maar vooral als vrouw niet te pietluttig zijn. Ook moet je goed opletten. De Amerikaanse had de blaren op haar hakken doorgeprikt en de naald in ‘mijn’ gangpad gelegd. Het is nogal donker in de refuges overdag (ramen zijn gesloten en het licht is uit, want er slapen ook veel mensen s’ middags), dus ik was blij dat ik de naald tijdig op de grond zag liggen. Voor hetzelfde geld….

Verder is er ook een Maastrichtse fietser, die in Nijmegen woont, gearriveerd. Ik heb hem ook al in Saint Jean Pied de Port ontmoet (we hebben toen foto’s van elkaar bij de Porte Saint Jacques genomen), maar helaas heeft hij niet hier meegegeten. De meeste pelgrims gaan het dorpje in om te eten. De lokale bevolking is er erg blij mee, want ondanks de lage prijzen voor slapen, eten en drinken drijft de hele gemeenschap op onze aanwezigheid. Economie. Zo kun je ook wat teruggeven voor de vele cadeautjes die je onderweg krijgt. Zoals vandaag de ooievaars…….

Dag 21 Torres del Rio – Belorado 114 km

Vannacht redelijk geslapen, maar het blijft wennen aan de vroege wandelaars die al om 5 uur beginnen te rammelen met de uitrusting. Uiteindelijk ben ik om even over 6 opgestaan en om 7.15 op de fiets gestapt, maar niet eerder dan nadat ik een grote koffie, vers geperst sinaasappelsap en een omelet met stokbrood had verorberd.

Wat leuk was, was dat ik onderweg een aantal wandelaars tegenkwam waar ik gisterenavond mee gegeten heb. Ik heb kort nog even met het Amerikaanse meisje Savannah gesproken die me bedankte voor de vertaling van gisteren en benadrukte dat ze het een hele waardevolle avond had gevonden.

Vandaag scheen de zon in tegenstelling tot gisteren (40 graden) niet. Gelukkig overigens want ik koos er voor om niet de officiële route te nemen, die over de grote doorgaande weg N120 voert, maar door de Rioja streek te fietsen. Even lang, maar veel mooier. Nooit geweten dat Spanje zo mooi was. Het landschap was afwisselend goud van kleur (korenvelden met heel veel donkerrode klaprozen) afgewisseld met het groen van de bossen. De route die ik na de eerste 20km volgde liep via de Rioja streek, met oude wijnstokken en heel veel bergen. Bergop, bergaf, maar lekker rustig en ondanks de hoogtemeters goed te doen.

Ik had gepland zo’n 100km te fietsen, maar het werden er uiteindelijk 114. Dit om in Belorade te komen, een iets groter dorp met alle voorzieningen en diverse refuges met avondeten en ontbijt. Ik heb namelijk geen zin meer om ergens terecht te komen waar je nog met veel geluk in de lokale minimarkt een magnetron maaltijd te pakken kunt krijgen die nergens naar smaakt, als je voor 10,- een driegangenmenu (vandaag: voorgerecht; paella, hoofdgerecht; vis met frietjes en als nagerecht een soort van zelfgemaakte vanillevla, met rode wijn om alles weg te spoelen uiteraard) kunt eten. De bediening was erg vriendelijk en de sfeer ook. Ik had vanmiddag een biertje gedronken met Johan, een 60 jarige Oostenrijker die een paar weken geleden twee oudere dames uit Heilbronn is tegengekomen met wie hij sindsdien optrekt. Zij zaten gedrieën een tafel naast ons. Ik zat aan tafel met Thomas, een fietser afkomstig uit Borgloon (Belgisch Limburg), die grotendeels dezelfde route als mij heeft gevolgd, alleen een paar dagen later. Het is de eerste fietser die min of meer dezelfde dagelijkse afstand als ik fiets. We kwamen tot de ontdekking dat we in heel veel dezelfde refuges overnacht hebben en wisselden ervaringen uit. Verder kwam er nog Franssprekende man uit Ticino naast ons zitten en zat er een Braziliaanse man aan tafel, die evenwel nauwelijks een woord heeft gesproken. Het zal de taalbarriere wel zijn…

Ik heb voor het eten even gekeken naar de routeplanning voor de komende dagen en ben me rot geschrokken: Santiago is circa 500km ver en de route is, op een dag na, goed te doen. Als ik me kwaad maak kan ik er in 4 dagen zijn, maar 5 dagen is zeker realistisch. Dat zou willen zeggen dat ik al de 15de of 16de in Santiago ben. Veel te vroeg, want er is daar, behalve de camino, weinig te doen. Even temporiseren dus en misschien morgen een rustdag nemen. Kan ik ook nog een beetje werken. Hopelijk kan ik dan in de refuge blijven. Normaal mag dat niet…..

Verder was vandaag een normale dag met weinig echte camino dingetjes. Mooie natuur en bijzonder grote bodega’s op de weg (het gaat goed met de wijn productie in Spanje) . Een prima fietsdag. Te goed eigenlijk kijkend naar het aantal kilometers…

Dag 20 Larrasoana – Torres del Rio 105 km

Vanochtend werd ik weer vroeg wakker gemaakt door het gerommel van de wandelaars. Vannacht overigens ook weinig geslapen, want er waren, behalve mij, nog een stuk of wat snurkers. Een iemand had een vervelende (voor hem en voor ons) kriebelhoest en daarnaast waren er diverse plassers.

Dan maar vroeg opstaan, douchen en de wei op…. Ik had in de routeplanner gekeken en zag tot mijn schrikt dat er weer redelijk wat hoogtemeters wachtten. Dwars de Pyreneeën door. Je kunt je er wel iets bij voorstellen. De eerste 50 km vergiste ik me ook nog bergop in de weg, waardoor ik een kilometer of 5 te lang klom vandaag.

Hoe dan ook, na 12 uur vanmiddag werden de hellingen weer wat vriendelijker en kon de grote versnelling op de fiets. Vanochtend had ik al de hoop tot Torres del Rio te komen. Ik weet niet waarom, maar iets in de naam fascineerde me. Stieren van de rivier of zoiets. Daar moest het goed zijn. Het lukte dus ook nog redelijk op tijd aan te komen. Als je na een bepaalde tijd aankomt zijn in ieder geval de gemeentelijke refuges vol. Ik besloot in Torres een particuliere refuge te nemen. Voor de prijs (10,-) hoef je het niet te laten en deze was erg schoon, goed verzorgd, met eetmogelijkheden (10,- voor een prima 3 gangen menu inclusief wijn en 5,- voor het ontbijt). Mijn kostje was dus snel gekookt vandaag…. Luxe!!!!!!

Aan tafel zaten we met twee oudere Italiaanse loopsters, een jonge Finse, 2 jonge Amerikaansen, een oudere Belgische dame, die overigens nog roots heeft in Geleen en daar bij de Edah heeft gewerkt (leuk…) en een Franse oudere man uit Tours. Op enig moment werd ik in het gesprek tussen een van de jonge Amerikaansen en de twee Franstalige ouderen ingeschakeld om te vertalen.Dat leverde weer heel veel pure en mooie gesprekken op over de zin van het leven en de rol van de camino daarbij. Geweldig. Het Amerikaanse meisje studeerde psychologie en was aan het einde van het gesprek diep geraakt, net als iedereen trouwens. Ik zat er met kippenvel bij en was blij dat ik zoveel moois aan iedereen kon overdragen. De gesprekken gingen over de rol van de camino in de verwerking van het leven en de wijsheden die jonge mensen daar uit kunnen halen. Niet belerend, maar met veel wijsheden en wederzijdse bewondering. Wow

Morgen kijk ik wel hoever ik kom. Ik heb nog geen concrete plannen, maar wil weer een kilometer of 100 koersen. Kijken hoe het loopt. De wegen in Spanje zijn overigens ook voor fietsers prima (met veel Europese steun volgens de borden langs de weg) en geheel tegen de verwachting in houden de Spanjaarden zich prima aan de verkeersregels. Ola en buenas noces (of zoiets. Moet nog wennen aan de andere taal)

Dag 19 Saint Jean Piede de Port – Larrasoane 64km

Vannacht sliep ik met nog ongeveer 50 andere mensen in de refuge municipal. Dat is zoiets als een camping municipal; de gemeente stelt de faciliteiten ter beschikking en het is normaal gesproken basis qua voorzieningen en bedoeld om de toeristen die de de stad of het dorp bezoeken van dienst te zijn.

In Saint Jean Pied de Port sliepen we in een refuge die heeeeel dicht bij de Porte Saint Jacques ligt. Vanaf deze toegangspoort tot de stad vertrekken al sinds eeuwen de pelgrims richting Santiago de Compostela. Een magische plaats die aantrekkingskracht heeft op veel mensen die de camino lopen. Ik stond daar gisteren met een Maastrichtse fietser die in Nijmegen woont en we fotografeerden elkaar bij de poort.

Vannacht was de refuge iets minder magisch. Ik sliep op een zaal met een aantal mensen die nog moesten beginnen met lopen. Ik vond de meeste ook al een beetje nerveus, maar vanochtend was het een compleet drama. Nog voor 5 uur begon iemand te rommelen met de uitrusting, bang om te laat te komen, en voor je het weet breekt de pleures uit. Om half zes was de hele zaal zo ongeveer wakker, op een Bulgaar na die zo ontzettend veel slaap had dat hij door de rest heen sliep. Ik ben om kwart over zes ook maar op gestaan en heb gedoucht om vervolgens om half 8 al op de fiets te zitten. Dat was overigens niet uit luxe, want er werd een tropisch hete dag voorspeld en vanaf Saint Jean Pied de Port ging het meteen steil omhoog. Na een kilometer of 10 klimmen bereikte ik Spanje!!!!!

Het was meteen duidelijk dat je in een ander land bent. Zoiets als rijden van Nederland naar Belgie of Duitsland. De sfeer is direct anders en de huizen en de wegen lijken niet meer op hetgeen je gewend bent. Zo ook vandaag. In Spanje gaat alles nog een versnelling lager dan in Frankrijk. Hoewel de weg een verbindingsweg vormt tussen diverse Franse en Spaanse steden was het er erg rustig. Nauwelijks verkeer. Prachtige natuur met vergezichten en wederom gieren (dezelfde als gisteren?).

Een verschil: van de 64 gefietste kilometers ging ongeveer 40 kilometer omhoog. Als je de boekjes er op naleest is het een horror etappe, maar het viel me reuze mee. Zal ongetwijfeld te maken hebben met de kilometers in de benen. Hoe dan ook, het was een stevig partijtje klimmen en dalen en weer klimmen en dalen. Ik weet niet hoeveel hoogtemeters vandaag over de teller liepen, maar het waren er behoorlijk wat.

Het eten vanavond was ook enigszins bijzonder. Het lokale restaurant was dicht en de lokale supermarkt, die afmetingen van een Nederlandse slaapkamer heeft, was de enige gelegenheid om nog iets eetbaars te kopen. Hier kon je kant en klare maaltijden kopen van de categorie: kost niet veel en smaakt hetzelfde kopen, maar wat maakt het uit. Je hebt honger en je wil iets eten…

De bediening was op zijn minst bijzonder. De Baskische eigenaar nam royaal de tijd bij het afrekenen om nog een glaasje rode wijn te drinken met de mensen die iets bij hem hadden gekocht, terwijl op de achtergrond muziek van Sting en John Fogerty (ex- Creedence Clearwater Revival) speelde. Als je iets vroeg (bijvoorbeeld ‘ kan ik betalen?) begon hij te mediteren of liep naar buiten om op te ruimen. Iedereen bleef verbaast achter. Zoveel gasten waren er niet dus iedereen had zoiets van ‘ wat gebeurt hier?’. Na een minuut of 20 kon ik eindelijk afrekenen en buiten wachten op het eten dat uit de magnetron kwam. Ondertussen mediteerde en danste hij. Entertainment pur sang. Op zijn minst een beetje zonderling…..

Leuk is het hier wel. Terwijl ik m’n blog schrijf zit ik naast een vriendelijke Japanner die evenveel bier drinkt als ik en in kleermakerszit zijn blog is aan het bijwerken. Tegenover me zit een Frankfurter die morgen weer vroeg op wil staan (merde) en naast me zit een ontzettend vriendelijke Française. Buiten zitten de Italianen die een hoop herrie maken, na voor de hele bups spaghetti te hebben klaargemaakt. Heerlijk die smeltkroes van culturen en mensen. Allemaal puur en ontdaan van de dagelijkse oneffenheden die nou eenmaal nodig zijn om te kunnen overleven in onze wereld. Hiervoor ben ik gekomen…..

Dag 18 Sauveterre – Saint Jean Pied de Port 46km

Na de rustdag van gisteren was het vanochtend wel weer even wennen op de fiets, maar gaandeweg merkte ik dat het rusten me goed heeft gedaan. Ik had vandaag ook geen last van mijn achterwerk, hetgeen ook kan komen door de relatief korte rit. In het begin weer wat hoogtemeters (600 in totaal vandaag volgens de navigatie), maar het was allemaal prima te doen.

Halverwege de route werd ik een afkorting richting het westen op gestuurd. Nu fiets ik al een tijdje zuidwest, dus dat was niet zo vreemd. Het eerste deel van de weg was geasfalteerd, daarna verhard en daarna rotsen. De stijging was behoorlijk pittig, waardoor ik van de fiets af moest. Geen probleem; dan maar een stukje lopen. Op gegeven moment ontdekte ik dat er een aantal vogels boven mijn hoofd cirkelden. Eerst dacht  ik nog dat ik het me verbeeldde, maar later zag ik dat het echt gieren waren die me volgden. Zes stuks in totaliteit. Waarschijnlijk hoopten ze op een acute hartstilstand van mij of zo. Dat was ook desastreus geweest want de hele weg kwam ik geen mens tegen. Ze volgden me de hele weg omhoog. Toen ik bovenaan de berg kwam kreeg ik mijn Ennio Morricone momentje: Een simpel verlaten kerkje met een paar klokken. Samen met de gieren waande ik me in ‘ Once upon a time in the west’ en zag ik Clint Eastwood in mijn verbeelding op zijn mondharmonica spelen. Je maakt wat mee….

Schitterende natuur overigens. Ik heb geprobeerd het panorama vast te leggen,maar de Iphone maakt niet zo’n geweldige foto’s. Op de achtergrond (langzaam komen ze steeds dichter bij) zie je de Pyreneeën. Morgen de eerste echte bergetappe met ongeveer 1.200 hoogtemeters verdeeld over 15km.

Ik ben nu in Saint Jean Pied de Port. Ik was er vanochtend voor 12 uur. Het was nog een komen en gaan van verse pelgrims. Schone kleding, mooie volbepakte rugzakken, ongeschonden schoenen voor de wandelaars en de drie fietsers die ik heb gezien hadden splinternieuwe Scott mountainbikes. De banden glansden zwart in de zon. Alles blonk en zat goed in het vet. De mannen die er op stapten hadden alledrie dezelfde camino pakjes aan: geel/blauwe shirts en broeken met in grote letter Camino 2016 er op gedrukt. Ze hadden geen bepakking bij zich en omhelsden elkaar bij het vertrek. Ik hoop voor hen dat ze vooraf wat geoefend hebben want zomaar koud hier tegen de berg op fietsen is geen lolletje

Saint Jean is een grote stad met alle voorzieningen. Er is zelfs een fietsenmaker. Ik heb vandaag mijn overbodige spullen op de post gedaan. De tent, het isomatje en het stoeltje heb ik voorlopig toch nog maar gehouden. Eens kijken hoe het de eerste dag gaat. Al met al was het toch 4,4 kilo die ik terug naar huis heb gestuurd. Ik zit nu dus op een uitrusting van rond de 15 kg, excl eten voor onderweg. Overigens zat de doos vol, dus er had sowieso niets meer bij gepast. Ik denk dat als ik de tent en aanverwante artikelen ook nog terugstuur dat dat me nog een kilo of 3 scheelt.

In het historisch centrum was het vanochtend een drukte van jewelste. Toeristen en pelgrims lopen gezamenlijk door de nauwe Franse straatjes, waar heel veel winkeltjes zijn gevestigd die zich speciaal op de camino richten. Wandelspullen uiteraard. Fietsers zijn er maar heel weinig. Naar verluidt ligt er in winkel onder in het dorp waar ook fietsspullen zijn te krijgen. Als ik een bed heb geregeld ga ik straks even kijken…..

Zo, het bed is geregeld. Ik slaap in de kelder van de refuge municipal. Samen met 3 Japanners, een Bulgaar, 2 Duitsers, 1 Engelse, 1 Francaise en nog een aantal mensen die ik nog niet heb ontmoet. Ze moeten allemaal nog starten. Groentjes dus, die al de hele middag bezig zijn met het ordenen van de uitrusting. Een tikkeltje nerveus ook, zoals ik dat ook was, niet wetend wat hen te wachten staat. De ervaren pelgrims haal je er zo uit. Die komen rustig binnen, doen de was, gaan onder de douche, eten wat en lopen dan rustig het stadje in. Sans soucis zeggen ze hier in. Frankrijk. Maak je maar niet druk.

Dag 17
Ik was gisteren nog eens aan het lezen wat ik in november jl allemaal op de site heb gezet van voornemens en ideeen. Zo las ik ook dat ik ooit van plan ben geweest (!) om veel zelf te gaan koken. Het klinkt misschien gek, maar eigenlijk heb je daar niet de tijd voor. Overdag is het fietsen en bij aankomst douchen en de was doen. Spullen klaarmaken voor de nacht en dan pas begin je na te denken over eten.

Gisterenavond ben ik dan ook het stadje ingegaan op zoek naar een restaurant. Op zondagmiddag zijn de winkels in Frankrijk sowieso allemaal dicht, als er ueberhaupt al een winkel is. Een bakker heb je overal wel, maar een (kleine) supermarkt is alleen aan de grotere plaatsen voorbehouden. Ik had dus niets in voorraad, behalve 2 bananen en wat rijst.
Na even bij de receptie van de camping gevraagd te hebben of er nog restaurants zijn en of die open zijn op zondag, kreeg ik een wat vaag antwoord: de mevrouw die hier toch al een tijdje woont kon het me niet zeker vertellen. Ik moest het daar of daar maar proberen.

Een kwartiertje eerder had een vriendelijke camper-eigenaar uit Friesland me aangeboden iets van macaroni of zo voor me te koken. Ik zei dat ik hen niet tot last wilde zijn, maar we spraken af, dat ik me zou melden voor het geval ik niets in het dorp zou vinden. Heel de camping lijkt overigens wel begaan met het lot van ‘de fietser’. Ik wordt door iedereen aangesproken en krijg van alles aangeboden. Een koud blikje bier heb ik gisterenavond niet afgeslagen 🙂 Ook weer erg aardige mensen trouwens.

Enfin, ik liep dus het stadje in en na een tweetal verlaten restaurants tegengekomen te zijn, was er zowaar eentje open. Binnengekomen (het was 19.15) vroeg de eigenaar aan de kok die buiten een sigaret stond te roken, of hij iets voor me wilde maken. Blijkbaar ging het restaurant pas om 19.30 open. De kok reageerde niet enthousiast en zei iets dat ik niet verstond, rookte zijn sigaret op en ging ietwat geirriteerd naar de keuken. Daar zit je dan in je eentje. Ik vroeg me af wat dit zou gaan worden met zo’n koude start.

In zo’n ambiance verwacht je niet veel van het eten.

Ik bestelde toch maar: als vooraf rauwe ham, welke me eigenlijk ten zeerste ontraden werd omdat de portie nogal groot was, en een entrecôte van 250 gram. Oh lala, wist ik dat wel zeker vroeg de aardige serveerster? Dat was wel heel erg veel. Nou had ik natuurlijk een berenhonger, dus gaf als antwoord dat ik een grote jongen ben die wel iets lust.

Mijn voorgevoel werd steeds slechter. Het deed me een beetje denken aan fawlty towers.

Toen het voorgerecht kwam begreep ik waarom ik was gewaarschuwd. De 4 stukken ham waren een centimeter of 25 lang en hingen over het bord, dus ik kon een verrast klinkend geluidje niet onderdrukken. Daarop zei de serveerster met een ietwat verwijtende blik dat ze me toch gewaarschuwd had. De ham smaakte evenwel voortreffelijk, dus die was zo op.

Toen de entrecote kwam, was ik helemaal verbaasd. Wat een joekel en dat voor €15,- en na de eerste hap wist ik dat ook deze kameraad geen problemen zou veroorzaken. Wat was het lekker. Geweldig. Goed gebakken en vers, dus niet uit de diepvries. Ik heb de mevrouw na afloop een dik compliment gegeven voor zoveel lekkers. Ze was er mee in haar nopjes, hoewel ze nog steeds niet begreep dat ik alles op had gegeten.

Ik heb gisteren beloofd nog wat verhaaltjes van anderen, die ik heb gehoord, te posten. Allereerst moet ik evenwel nog iets kwijt over het toetertje. Ilona en Niek hebben me een geel toetertje cadeau gedaan dat ik op de fiets heb gemonteerd. Zo’n ouderwets ding met een grote hoorn en een rubberen bal om in te knijpen. Voor jong en oud is dit een onweerstaanbaar ding. Iedereen knijpt er in en het geluid tovert bij iedereen ook een spontane glimlach op het gezicht. Onderweg is ie ook goed te horen en veel minder irritant dan een fietsbel. Bedankt jongens.

Oh ja de verhalen: Van een Spaans sprekende pelgrim die op de fiets naar Santiago is geweest hoorde ik het verhaal dat hij onderweg de weg vroeg aan een zigeunerin die met haar dochtertje op de stoep liep. De vrouw wees hem de weg en vertelde en passant aan haar dochter: kijk dat is nu een pelgrim. Die behandel je als je eigen familie.

Wat ik ook een mooi verhaal vond, het werd overigens uit eerste hand verteld, was het verhaal van de pelgrim die in de refuge van Sorges terecht was gekomen. Hij was onderweg van het zuiden naar het noorden en had geen geld. Hij was door het gemeentehuis naar de refuge verwezen en kreeg daar uiteraard eten en onderdak aangeboden. Een daar ook aanwezige duitse pelgrim bood hem 5,- aan, maar hij weigerde. Hij had geen geld nodig en leefde van hetgeen hij in natura kreeg aangeboden. Zo trok hij in de zomer naar het noorden en in de winter naar het zuiden. Steeds via de pelgrimsroutes met alleen de adressen van de charitatieve instellingen en gemeentehuizen op zak. Slapen deed hij overigens meestal buiten in de natuur want ook de slaapplaats in de refuge werd geweigerd. Alleen bij slecht weer maakte hij gebruik van voorzieningen. Naar verluidt kwam het slechts zelden voor dat hij niets te eten kreeg.

Ik heb nog zat verhalen, maar die bewaar ik voor een andere rustdag. Nu ga ik eerst de haringen van de tent beter in de grond slaan, want het betrekt en begint te rommelen….

 

Dag 16 Mont de Marsan – Sauveterre 78 km

Ik wilde vandaag een korte etappe fietsen en morgen naar St Jean Pied de Port gaan. Ooko een korte etappe van 42 km. Ik heb echter besloten morgen in Sauveterre te blijven. Een rustdag dus. Merk dat de benen wat moe beginnen te worden en dat m’n achterwerk iets meer rust nodig heeft dan een avond en nacht. Dat blijft een vervelend thema, zoals overigens veel wandelaars last hebben van steeds terugkerende blaren. Onprettig, maar ook niet meer dan dat.

De rit van vandaag was weliswaar kort maar toch stevig. Er waren weer heuvels met maximaal 150 hoogtemeters, die overigens door de snel oplopende temperatuur (rond de middag 30 graden in de schaduw) toch wat zwaarder waren dan de heuvels begin van de week. De inspanning werd deze keer echter steevast beloond met een prachtig panorama boven aan de berg. Ook zag ik op gegeven moment dat ik parallel fietste aan de Pyreneen!

 

Verder zag ik witte kraanvogels in een weiland staan, tenminste ik denk dat het kraanvogels waren. Heb even een fotootje gemaakt. Misschien dat de experts hierin iets herkennen. De foto is wel van veraf genomen.

Sauveterre is een schitterend oud stadje. De camping ligt op loopafstand, heeft weinig voorzieningen, maar het is er erg rustig. Daar heb ik nu wel behoefte aan na vannacht met een man of 6 dicht op elkaar geslapen te hebben. Er is er altijd wel eentje die snurkt (ik zelf bijvoorbeeld) of naar de wc moet of, zoals vannacht, laat thuis komt van een stierengevecht. Vanochtend hebben we een video gezien van het stierengevecht. Heel spectaculair om te zien. Uiteraard mogen de dieren in Frankrijk niet meer gedood worden. De stierenvechter vecht dan ook niet traditioneel, maar springt met een koprol over de stier heen als deze doldriest op hem afgerend komt. Een soort van acrobaat dus. De arena was met 7.000 mensen afgeladen vol en voor zover ik het aan de hand van de video kon beoordelen was iedereen even enthousiast als met het traditionele vechten. Diervriendelijke oplossing….

Ik heb door de korte rit vandaag lekker veel tijd om dingen te doen. De was bijvorbeeld hangt nu over de fiets te drogen. Verder ga ik straks mijn uitrusting eens goed onder de loupe nemen. Iedereen die ik tegenkom zegt dat er in Spanje voldoende refuges van goede kwaliteit zijn, zolang je de grote steden maar mijdt. Ik heb dan ook besloten om de tent naar huis te sturen. Ook het gasstelletje en de pannetjes, waar ik maar sporadisch gebruik van heb gemaakt de afgelopen weken, gaan naar huis, samen met de kaarten van Frankrijk en het boek van de via Lemovicensis, de weg die ik vanaf Vezelay hen afgelegd. De rest kijk ik nog eens kritisch door. Al met al moet ik toch in staat zijn nog een kilo of 5 af te spekken. Inclusief mijn eigen gewichtsverlies (ik kan eten wat ik wil, maar val alleen maar af) zal dat hopelijk een slok op een borrel schelen.

Eten kun je naar verluidt in Spanje onder de 10 euro overal prima. Slapen kost ook ongeveer zoiets. Volgens de experts is het vanaf St Jean wel gedaan met de rust. Met drommen en bussen tegelijk storten daar een veelvoud van nationaliteiten ( genoemd worden onder andere Koreanen, Australiers, Japanners, Amerikanen) zich op de laatste 800km. Vervolgens zullen de laatste 100 km zich ook nog drommen toeristen en andere dagjesmensen onder de ervaren caminogangers mengen. 100km is namelijk de minimum afstand die je moet afleggen om het diploma te krijgen…..

We zullen wel zien. Ongetwijfeld zal het weer een hoop verhalen opleveren. Morgen wil ik proberen nog wat verhalen van pelgrims van de afgelopen weken op het blog te zetten. Voor jullie geen rustdag dus 🙂

Dag 15 Pellegrue – Mont de Marsan 130 km

Vanochtend geslapen tot 7 uur. Heerlijk rustig was het in de refuge. Naast Veerle en Steven was er verder niemand. We hebben nog samen ontbeten en vervolgens weer alles ingepakt. Ik zat om 8.30 op de fiets.

De eerste 90 kilometer was het voornamelijk vlak, dus even na de middag had ik al 70km op de teller staan. Desondanks wilde ik graag in Roquefort (niet het Roquefort van de kaas) op de camping gaan slapen, maar daar aangekomen bleek de camping een verwaarloosd grasveldje met een open wc gebouw. Geen beheerder en geen receptie. Om 7 uur s’avonds zou er weer iemand langs komen.

Ik had toen 100km gefietst en besloot dan maar nog 30 km verder te fietsen naar Mont de Marsan, waar voldoende faciliteiten en een grote gite zijn. Na 110km begon mijn achterwerk weer behoorlijk te protesteren en na 120 km zat ik zowat achterstevoren op de fiets. Pffff. Ik was dan ok blij toen ik in Mont de Marsan aankwam. De refuge is behoorlijk vol. Er zijn 2 Belgen, 3 Luxemburgers, 1 Duitser, 1 Fransman en 3 Nederlanders. Ben eens benieuwd hoe dat vannacht gaat.

We zijn met 5 mensen ( Monique en Andre uit Nederland, Lieve uit Belgie, Kurt uit Bremen) uit gaan eten in restaurant La Casa die een speciaal pelgrimsmenu heeft van 11,60. Inclusief drank moesten we 16 per man afrekenen en dat voor een prima voorgerecht ( eend met sla) hoofdgerecht (malse steak met verse frietjes en sla) en chocomousse als toetje.

Vandaag heb ik onderweg overigens weer diverse dieren gezien. Naast wederom een reetje en mooie vogeltjes, reed ik vanmiddag over een zogenaamde voie verte, waar niets of niemand te zien was. Op gegeven moment achter een bocht lag een groene slang van een centimeter of 60 in de zon op te warmen. Ik schrok me wezenloos en voordat ik het in gaten had reed ik met mijn voeten omhoog getrokken in volle vaart over het diertje heen. Ik heb niet meer achter me gekeken hoe het met hem is afgelopen, zo verdwaasd was ik. Hopelijk leeft ie nog….

Verder was het vooral een dag van veel kilometers maken. Daarom ben ik ook wat later met het blog. Morgen 80km fietsen in de hoop dat ik dan weer wat meer tijd heb voor nog een paar mooie verhalen die ik vandaag weer heb gehoord.

A demain et bon nuit!

Dag 14
Sorges – Pellegrue. 115 km

Vanochtend werd ik pas laat wakker (7.30uur). Gisterenavond hebben we lekker gegeten; de vrijwilligers van de gite hadden gekookt: vooraf een salade met tomaten, als hoofdgerecht worstjes met aardappelen en linzen en als nagerecht een vanilletoetje, een stukje appeltaart en Franse kaas met koffie toe. Uiteraard ontbrak ook de rode wijn niet en al vlug werden de gesprekken zeer geanimeerd. Met name vanwege de verhalen over de Camino. De 3 Franse pelgrims die mee aan tafel zaten, hadden het ene na het andere verhaal. Allemaal waar gebeurd uiteraard…

Zo vertelden ze dat ze een week geleden in een dorp aankwamen waar ze al lang van tevoren een gite hadden gereserveerd. Bij reservering moet je vaak het telefoonnummer achterlaten. Bij aankomst waren ze niet naar de gite gegaan, maar aangezien ze al laat waren, naar het lokale restaurant en hadden goed getafeld, toen ze rond een uur of half negen een sms kregen van de Gendarme; Helaas moest vanwege omstandigheden de overnachting in de gite geannuleerd worden.

Vreemd, een sms van de politie en niet van de eigenaren van de gite. Ze overlegden met de eigenaar van het restaurant of deze nog een overnachtingsplaats voor hen had, maar zowel bij hem als ook bij de andere gelegenheden was alles bezet. De eigenaar van het restaurant besloot hen vervolgens naar Limoges (20km verder) te brengen waar nog wel plaats was en haalde hen de volgende dag weer op. Je moet namelijk de tocht weer beginnen waar je bent gestopt.

Enkele dagen later hoorden ze van andere pelgrims die na hen in het betreffende dorp waren geweest, dat op die dag rond de klok van 6 uur de eigenaresse van de gite haar man met een mes had vermoordt……

Stel je voor dat ze alvorens naar het restaurant te gaan toch direct naar de gite waren gelopen. Dat was ongeveer omstreeks 6 uur. Bizar verhaal, maar waar gebeurd. Enige tijd werd er aan tafel gegist naar de reden van de moord, maar op enig moment wisten we het zeker: de man van de eigenaresse was waarschijnlijk 25 jaar getrouwd en vergeten haar bloemen te geven. Morbide humor , maar wel hilarisch..

Zo gaan de avonden snel voorbij en voor je het weet lig je al weer in bed te slapen.

Vandaag had een geweldige dag. Het fietsen ging als een speer. Hoewel ik laat was vertrokken had ik om 13 uur al 70km gefietst inclusief een bezoek aan de Lidl voor het brood en de yoghurt en een paar plasstops. Ondanks de toch weer stevige heuveltjes aan het einde voelden de 115 kilometers als gemakkelijk. Aangekomen in de royale gite (6 slaapplaatsen en royale kamers met kookgelegenheid) trof ik Veerle en Steven uit Gent. Aangezien het lokale restaurant de geest heeft gegeven, zijn we gedrieën naar de lokale supermarkt getrokken en hebben inkopen gedaan. Vervolgens werd er gekookt: witlof met kaas (voor Steven, die vegetarisch is:met zalm), aardappels en voor mij een koteletje. Steven had een bechamel saus gemaakt met kaas die over de witlof ging. Smaakte uitstekend. Toe aten we nog een sojatoetje.

Overigens: de mascotte van het dorp is een kraanvogel die naar verluidt de lokale bevolking bescherming biedt tegen diefstal.

Ik weet nog niet waar ik morgen naar toe ga. Volgens alles is Saint Jean Pied de Port, de laatste plaats in Frankrijk, nog ongeveer 250 km. Als ik weer een goede dag heb, kan ik een eind komen.

O ja, het weer. Vandaag was het voor het eerst in ongeveer een week droog. Wat een opluchting. De temperatuur liep op tot een graag of 25 vanmiddag. Een enorm verschil met de 12 graden van de afgelopen dagen. Vandaag parelde het zweet bergop alweer langs het hoofd. Zo snel gaat dat hier in het zuiden. De komende dagen loopt het kwik steeds verder op, volgens de charmante secretaresse in het gemeentehuis tot tropische temperaturen. We zullen zien!!!!!